Usiedli z przesadną ostrożnością, jakby bali się przeszkadzać. Radu przełamał chleb na pół i bez słowa podał większą porcję Luce. Ten gest przeszył mnie bardziej niż cokolwiek innego.
Andriej zrobił to samo z Mihaiem.
Dałem znak kelnerce.
— „Proszę przynieść jeszcze dwie porcje. Co jedzą?”
— „Nie ma potrzeby, proszę pani” — powiedział szybko Radu. „Wystarczy to, co zostało”.
— „Tak, jest” — odpowiedziałem bardziej stanowczo, niż zamierzałem.
Kiedy podano jedzenie, jedli powoli, uważnie, jak dzieci, które nauczyły się, że nic nie jest pewne. Patrzyłem na nich bez mrugnięcia okiem, szukając różnic. Byli tam. Maleńcy. Ale podobieństwo było zbyt duże, by mogło być zbiegiem okoliczności.
— „Masz rodziców?” — zapytałem ze ściśniętym gardłem.
Radu pokręcił głową.
— „Mama nie żyje. Tata… nie wiemy, gdzie jest”.
Luca spojrzał w dół.
Czułem, jak coś we mnie pęka. A może to się goi.
Zapłaciłem za ich jedzenie, po czym wyjąłem z portfela kilkaset lei i wręczyłem im pieniądze. Radu chciał odmówić, ale złapałem go za rękę.
— „To nie litość. To pomoc”.
Kiedy wstaliśmy, żeby wyjść, nie mogłem ich tam zostawić.
— „Chcesz iść ze mną? Przynajmniej mogę cię odwieźć do schroniska”.
Zgodzili się.
W samochodzie cisza była wypełniona czymś ciężkim i żywym. Kiedy przyjechałem, pracownica socjalna spojrzała na mnie podejrzliwie. Powiedziałem jej, kim jestem, co robię, ile lat minęło, odkąd straciłem dzieci.
W ciągu następnych dni wróciłem. Z drugiej strony. Poznałem ich historię. Zaniedbanie. Bieda. Wielka samotność.
Po kilku miesiącach wszcząłem postępowanie sądowe. Nie po to, żeby zastąpić Andrieja i Mihaia. Ale ponieważ moje serce znów miało przestrzeń.
Dziś w moim domu nie panuje już cisza. Tornistry walają się na korytarzu, talerze w zlewie, a pokoje wypełnia śmiech.
Radu i Luca to nie moje utracone bliźniaki.
Są darem, który dało mi życie, kiedy myślałam, że nie mogę już kochać.
I tym razem ich nie stracę.