Sędzia oderwał wzrok od dokumentu i spojrzał prosto na Andrieja.
— „Panie Popescu, wie pan, co to jest?” zapytał, lekko stukając aktami o stół.
Andriej przełknął ślinę, po raz pierwszy bez przygotowanej odpowiedzi.
— „Nie… nie wiem, o czym pan mówi” — wyjąkał.
Sędzia westchnął i zaczął czytać na głos. O kontach założonych na firmę na Cyprze. O regularnych przelewach, zaokrąglonych kwotach, po 25 000 lei każdy, potem 40 000. O mieszkaniu „wynajętym” Laurze, w rzeczywistości kupionym za pieniądze naszej rodziny. O sfałszowanym dokumencie dłużnym, używanym jako parawan.
W sali sądowej zapadła cisza.
Laura zaczęła załamywać ręce. Mariana przycisnęła torebkę do piersi, jakby ktoś chciał jej ją wyrwać.
— „Ta informacja” — kontynuował sędzia — „została potwierdzona przez ANAF i niezależnego eksperta finansowego”.
Andriej zerwał się na równe nogi.
— „To kłamstwo! Ona to zmyśla!”
Sędzia spojrzał na niego chłodno.
— „Usiądź. Nie pytałem cię o zdanie”.
Po raz pierwszy od dziesięciu lat Andriej spojrzał na mnie przestraszony. Nie ze złością. Nie z pogardą. Przestraszony.
Wziąłem głęboki oddech. Przypomniałem sobie noce, kiedy płakałem w łazience, dni, kiedy liczyłem pieniądze, żeby dorobić do pensji, chwile, kiedy jego matka mówiła mi, że „żyję na ich plecach”.
Prawda była prosta: pracowałem z nim ramię w ramię. Sprzedałem biżuterię, żeby otworzyć firmę. Spłaciłem jego długi. A kiedy już mnie nie potrzebował, rzucił mnie.
Sędzia zamknął sprawę.
— „Sąd orzeka co następuje: równy podział, wliczając kwoty ukryte. Konta zostaną zamrożone. Nieruchomości zostaną wycenione. Pani Ana Popescu otrzyma odszkodowanie moralne i finansowe”.
Laura zaczęła płakać. Mariana szepnęła coś o „niesprawiedliwości”. Andriej pozostał bez ruchu.
Powoli wstałem.
Nie z radości. Z ulgi.
Kiedy wyszedłem z sali sądowej, powietrze wydawało się cieplejsze. Słońce prażyło schody sądu w Bukareszcie i po raz pierwszy od lat poczułem, że mogę oddychać.
Nie tylko wygrałem pieniądze. Wygrałem prawdę. Godność. Spokój.
I podczas gdy oni zostali w tyle, uwięzieni we własnej chciwości, ja szedłem naprzód – z podniesioną głową, odzyskując życie w swoich rękach.