Renata Marinescu przekazała część swojej wątroby w przekonaniu, że ratuje życie męża Iuliana. Jak relacjonuje, po zabiegu dowiedziała się od lekarza i pracownicy szpitala, że biorczynią przeszczepu jest Larisa Petrescu. Iulian wcześniej przedstawiał ją jako swoją kuzynkę.
Irina Dumitrescu, odpowiedzialna w szpitalu za bezpieczeństwo pacjentów, wyjaśniła kobiecie, że placówka wszczęła kontrolę wewnętrzną. Powodem były rozbieżności między dokumentami zgody a zapisami administracyjnymi. We wstępnym formularzu widniała donacja dla męża, w dokumentach końcowych pojawiło się nazwisko Petrescu. Renata Marinescu twierdzi, że nigdy nie podpisała zgody na oddanie narządu dla tej kobiety. Przed operacją rozmawiała z lekarzami o ryzyku, ale mówiono jej tylko o „beneficjencie”, więc zakładała, że chodzi o męża.
Cztery dni po tej rozmowie w sali szpitalnej pojawił się Iulian. Według Marinescu przyznał, że od lat zna Larisę, której stan był poważny, i że wysłał żonę na badania, mówiąc, iż to on jest chory. Zapewniał, że nie sfałszował podpisu. Pełnomocnik, którego poradziła jej znajoma, złożył zawiadomienia do organów ścigania.
Postępowanie wykazało poważne uchybienia w weryfikacji dokumentów. Część formularzy zawierała sprzeczne informacje, niektóre podpisy wymagały ekspertyzy, a tożsamość biorczyni nie została z dawczynią właściwie potwierdzona. Kilka miesięcy po operacji zadzwoniła do Marinescu sama Larisa. Powiedziała, że nie wiedziała o oszustwie, bo Iulian zapewniał ją o zgodzie żony. Złożyła zeznania i przekazała śledczym jego wiadomości.
Ekspertyza potwierdziła, że podpis na jednym z kluczowych dokumentów nie należał do Renaty Marinescu. Sąd po długim procesie ustalił odpowiedzialność osób, które przyczyniły się do użycia sfałszowanych dokumentów i naruszenia procedur zgody. Iulian został uznany za winnego udziału w oszustwie. Szpital musi usunąć stwierdzone braki, a Marinescu otrzymała odszkodowanie.