Maria, dziś 69-letnia kobieta, przez lata samotnie wychowywała adoptowaną córkę Cristinę. Gdy ta kazała jej spakować rzeczy, Maria uznała, że czeka ją przeprowadzka do domu opieki. Cristina, inżynier w firmie projektowej, zawiozła ją jednak do domu kupionego z własnych oszczędności, w pobliżu swojej rodziny.
Maria wyszła za Iona, elektryka z fabryki koło Aleksandrii, gdy Cristina miała cztery lata. Biologiczna matka dziewczynki opuściła rodzinę wcześniej i nie utrzymywała kontaktu. Rok po ślubie Ion zginął w wypadku drogowym. Część jego krewnych przekonywała Marię, że nie musi wychowywać dziecka, i radziła oddać je pod opiekę dziadków. Ona odmówiła. Jak wspomina, bywało, że oszczędzała na jedzeniu i opale, by starczyło na potrzeby córki.
Po 25 latach do domu wrócił Mihai, brat Iona, który wkrótce po pogrzebie wyjechał do Włoch. Przywiózł list od brata, który otrzymał na kilka miesięcy przed jego śmiercią. Ion pisał w nim, że od przybycia Marii Cristina znów się śmieje, i prosił, by Maria nie poświęcała się, aż nic z niej nie zostanie. Mihai tłumaczył, że po pogrzebie był na wszystkich zły, a z biegiem lat coraz bardziej się wstydził. Maria powiedziała, że nie wie, czy zapomni o latach samotności, ale podziękowała mu za wizytę.
Cristina wyjaśniła, że w ostatnich miesiącach była rozproszona, bo biegała między pracą, bankiem, notariuszem i budową. Dom wymagał remontu, a ona chciała go skończyć przed przeprowadzką matki. Odkładała pieniądze co miesiąc, a z czasem zaczęła też pracować przy niezależnych projektach. Dom jest parterowy, z dużą kuchnią, spiżarnią i pokojem dla sześcioletniego wnuka Andreia. Cristina przeniosła się do tej dzielnicy dwa miesiące wcześniej.
Mihai odwiedzał Marię jeszcze kilka razy i opowiadał jej o życiu we Włoszech, a ona jemu o dzieciństwie Cristiny. Kilka miesięcy po przeprowadzce Maria skończyła 69 lat, a córka urządziła przyjęcie w ogrodzie.