Proces Filippa Melodii, który odbył się w 1966 roku, przyciągnął uwagę całych Włoch. Franca Viola, nastolatka z Sycylii porwana w wieku 17 lat, nie zgodziła się wyjść za mężczyznę, który ją skrzywdził. Zamierzała po prostu uniknąć życia u boku swojego oprawcy.
Melodia liczył na utrwaloną tradycję. Zgodnie z artykułem 544 włoskiego kodeksu karnego małżeństwo sprawcy z ofiarą mogło wygasić odpowiedzialność karną za niektóre przestępstwa seksualne. Przepis nie zmuszał kobiety do ślubu, ale presja otoczenia bywała ogromna. Dziewczynie, która odmawiała, groziło wykluczenie, a jej rodzinie obelgi i pogróżki. Franca się nie ugięła, a poparł ją ojciec, Bernardo Viola, mimo że narażał się na niechęć lokalnej społeczności.
Sąd skazał Filippa Melodię na 11 lat więzienia, a później karę zmniejszono do 10 lat. Skazano także kilku jego pomocników. Obrona próbowała przedstawić zdarzenia w korzystnym dla oskarżonego świetle, lecz Franca nie zmieniła stanowiska. Gazety opisywały historię młodej Sycylijki, a Włosi zaczęli głośniej dyskutować o tak zwanym małżeństwie naprawczym.
Rodzina Violi doświadczała gróźb i zastraszania, a ona sama musiała odbudować życie w środowisku, które wciąż ją oceniało. W 1968 roku wyszła za mąż za Giuseppego Ruisiego. Wsparcie dla młodej kobiety wyrazili wówczas prezydent Włoch Giuseppe Saragat i papież Paweł VI.
Artykuł 544 nie został uchylony od razu i obowiązywał jeszcze piętnaście lat. Dopiero w 1981 roku ustawa nr 442 usunęła przepis pozwalający wygasić odpowiedzialność karną przez ślub sprawcy z ofiarą. O zmianie przesądziła nie tylko postawa Violi, lecz także ruchy na rzecz praw kobiet, przemiany społeczne i debaty prawne. W 1996 roku reforma przeniosła przestępstwa przemocy seksualnej do kategorii przestępstw przeciwko osobie, a nie przeciwko moralności publicznej. W 2014 roku Franca Viola otrzymała Order Zasługi Republiki Włoskiej w stopniu Wielkiego Oficera, prawie pięćdziesiąt lat po porwaniu. Po latach żyła głównie z dala od rozgłosu i założyła rodzinę.