Sebastian cofnął się o krok, jakby podłoga zniknęła mu spod stóp. Salon, ludzie, stoły, wszystko zniknęło. Została tylko dziewczyna przed nim. Chuda, przestraszona, z szeroko otwartymi, zmęczonymi oczami. Z oczami Eleny.
— Jak masz na imię? — zapytał, niemal bez słowa.
— Ileana — odpowiedziała powoli.
To imię uderzyło go jak cios w żołądek. Elena zawsze powtarzała, że gdyby miała córeczkę, nadałaby jej właśnie takie imię. Ileana. Jak jej babcia.
Sebastian przetarł twarz dłonią. Po raz pierwszy od wielu lat nie był już żelaznym magnatem. Był po prostu człowiekiem, który czuł, jak coś pęka mu w piersi.
— Gdzie dorastałeś? — kontynuował.
— W domu dziecka w Buzău… potem u rodzin, które trzymały mnie tak długo, jak potrzebowały kieszonkowego. Po 18 latach radziłem sobie sam. Pracowałem, gdzie tylko mogłem. Zmywałem naczynia, sprzątałem, cokolwiek znalazłem.
Każde słowo było jak kamień położony na moim sercu. On, który miał wszystko. Ona, która nie miała nic.
— A medalion? — zapytał, wskazując na jej szyję.
— Mam go, odkąd pamiętam. Był przyczepiony do mojego płaszcza, kiedy mnie znaleźli. Nigdy go nikomu nie dałem. Kiedy byłem głodny, kiedy nie miałem pieniędzy na czynsz, kiedy spałem na dworcach kolejowych… Nigdy go nie sprzedałem. To była jedyna rzecz, która mówiła mi, że do kogoś należę.
Sebastian zacisnął pięści. Odwrócił się gwałtownie i wyszedł z restauracji. Zimne wieczorne powietrze uderzyło go w twarz, ale to nie pomogło. Wyjął telefon i wybrał numer, pod który nie dzwonił od lat.
— Chodź już. Do restauracji. Potrzebuję cię.
Kiedy wrócił, Ileana siedziała na krześle, wyprostowana, jakby czekała na wyrzucenie. Sebastian usiadł przed nią.
— Nikt cię więcej nie wyrzuci — powiedział wyraźnie. Nie dzisiaj, nigdy.
Potem spokojnie poprosił ją, żeby za nim pojechała. Jechali jego samochodem, w milczeniu, przez jasny Bukareszt. Ileana wyjrzała przez okno, jednocześnie przestraszona i ciekawa.
Dotarli do dużej, ale zimnej willi. Miejsca bez śmiechu.
— Miałeś tu dorastać — powiedział cicho.
Lekarz z pogotowia potwierdził to, co Sebastian już czuł. W noc wypadku dziecko zostało wywiezione żywe. Błąd. Zatuszowanie. Prawda pogrzebana pod ciężarem pieniędzy i strachu.
Ileana płakała. Nie głośno, ale ciężkimi, cichymi łzami. Sebastian stanął obok niej niezręcznie, po czym położył jej rękę na ramieniu.
— Przepraszam, że mnie nie było. Ale jeśli chcesz… od dziś nie jesteś już sama.
Zaczęli ciężko. Od ciszy, od nieufności. Od niewygodnych stołów i za dużych pokoi. Ale powoli dom wypełniał się życiem. Zapachem gotowanego jedzenia, nieśmiałym śmiechem, opowieściami opowiadanymi wieczorami.
Sebastian otworzył dla niej konto, ale Ileana nie chciała żyć z jego pieniędzy.
— Chcę pracować. Chcę wiedzieć, że potrafię — powiedziała mu.
W ten sposób skończyła studiując, ucząc się, torując sobie drogę. Nie z litości, ale z wyboru.
Pewnego grudniowego wieczoru, dokładnie 12-go, poszli razem na cmentarz. Złożyli kwiaty na grobie Eleny. Sebastian zostawił tam na chwilę medalion, po czym Ileana wzięła go i zawiesiła sobie na szyi.
— Moja mama chciałaby, żebym go nosił — powiedziała.
Sebastian uśmiechnął się przez łzy.
Po raz pierwszy od dwudziestu trzech lat nie czuł się już pusty. Znów miał rodzinę. Miał prawdę. Miał przyszłość.
A ten wielki dom nie był już zimny. W końcu był w domu.