Przez chwilę chciałam powiedzieć prawdę.
Powiedzieć: „Jestem matką Andrieja”.
Ale słowa zamarły mi w piersi, jakby ktoś zakrył mi usta dłonią.
Instynktownie spojrzałam na syna.
Stał kilka metrów ode mnie i się śmiał.
Na chwilę powędrował wzrokiem w moją stronę.
A potem natychmiast odwrócił wzrok.
Wtedy zrozumiałam.
Nie chciał, żebym istniała.
„Jestem… starym znajomym z rodziny” – powiedziałam cicho.
Mariana uśmiechnęła się krótko, zadowolona.
„Aha. Widać”.
Kobiety wokół mnie cicho się zaśmiały.
Cofnęłam się o krok, a moje policzki płonęły.
Wtedy to się stało.
Kelner podszedł do Andrieja z tacą.
Na tacy leżał cienki, brązowy teczka, przewiązany sznurkiem.
„Panie Popescu” – powiedział głośno – „prosił pan, żeby to panu przyniesiono na oczach wszystkich”.
Andriej zmarszczył brwi.
„Co to jest?”
Zrobiłem krok naprzód.
„To ode mnie” – powiedziałem wyraźnie.
W pokoju zapadła cisza.
Irina spojrzała na mnie, jakbym wpuścił do domu dzikie zwierzę.
Pan Dumitrescu spojrzał z zaciekawieniem.
Andriej drżącymi rękami otworzył teczkę.
Pierwsza kartka to weksel.
Podpisany przez niego.
Na 120 000 lei.
Pieniądze, które pożyczyłem mu pięć lat temu, gdy jego firma była na skraju bankructwa.
Pieniądze z moich oszczędności.
Z pracy mojego życia.
Druga kartka to umowa kupna domu.
Dom, w którym mieszkał.
Na moje nazwisko.
Po pokoju przeszedł szmer.
„Co to jest, mamo?” – wyszeptał, blady jak ściana.
Spojrzałam na niego spokojnie.
„Tej nocy, kiedy powiedziałeś mi, że się mnie wstydzisz” – powiedziałam powoli – „postanowiłam nie być już ciężarem.
Wymazałam twoje imię ze wszystkiego, co moje”.
Irina cofnęła się o krok.
Pan Dumitrescu odstawił szklankę.
„Od dziś” – kontynuowałam – „długi muszą zostać spłacone. Dom jest wystawiony na sprzedaż.
Masz trzy miesiące”.
Cisza była tak głęboka, że słychać było deszcz uderzający o szyby.
Odwróciłam się do Mariany.
„Mam na imię Elena.
I tak, jestem jego matką”.
Chwyciłam płaszcz.
Podeszłam do drzwi, nie oglądając się za siebie.
Po raz pierwszy od wielu lat oddychałam swobodnie.
Tego wieczoru, w zimnym deszczu Bukaresztu, nie byłam już cieniem.
Byłam kobietą, która odzyskała godność.