Plutonowy odwrócił się w jej stronę i zmierzył ją wzrokiem. Uśmiechnął się krzywo, pełen pogardy.
— A ty kim jesteś? Prawniczką? Albo jakąś jego krewną? Zajmij się swoimi sprawami, proszę pani, to nie twój interes.
Sara nie podniosła głosu. Wzięła głęboki oddech. Wokół ludzie zaczęli się zatrzymywać. Niektórzy filmowali telefonem. Inni szeptali między sobą.
— To mnie dotyczy — odpowiedziała spokojnie. — Prawo musi być przestrzegane przez wszystkich. Zwłaszcza przez tych, którzy je egzekwują.
Plutonowy zaśmiał się krótko.
— Daj spokój z lekcjami. Zejdź mi z drogi!
Wtedy Sara powoli wyciągnęła legitymację z torebki i pokazała ją szeroko wszystkim obecnym.
— Kapitan policji Sara Ionescu, Komenda Główna — powiedziała wyraźnie.
Zapanowała cisza.
Plutonowy zamarł. Jego twarz zrobiła się blada. Koledzy patrzyli po sobie zmieszani. Mihai, taksówkarz, nie rozumiał, co się dzieje. Patrzył na nią, potem na plutonowego.
— Pani… ja… nie wiedziałem… jąkał się plutonowy.
— Wiem — powiedziała Sara. — I o to właśnie chodzi. Robicie to, co robicie, bo myślicie, że nikt nie widzi. Ale Bóg widzi, ludzie widzą, a niestety dla was, ja też widzę.
Poprosiła przez radiostację o wsparcie. W kilka minut pojawiły się inne radiowozy. Komisarz wysiadł, wysłuchał wszystkiego i po obejrzeniu nagrań od świadków zrozumiał sytuację.
Plutonowy został aresztowany tam, na poboczu, na oczach wszystkich. Za przyjmowanie łapówek, nadużycie władzy i napaść.
Mihai drżał. Nie ze strachu, lecz z ulgi.
— Pani… nie wiem, jak mam pani podziękować — powiedział z łzami w oczach.
Sara położyła mu rękę na ramieniu.
— Podziękuj Bogu, że miałeś odwagę powiedzieć prawdę. I nigdy więcej nie milcz, gdy dzieje się krzywda.
Potem wsiadła z powrotem do taksówki.
— Dokąd jedziemy? — zapytał Mihai.
— Do domu — uśmiechnęła się. — Dziś jest wielki dzień w rodzinie.
Po drodze Mihai prowadził prosto jak nigdy wcześniej. Po raz pierwszy od dawna czuł, że prawo naprawdę go chroni.
Kiedy dotarli, Sara zapłaciła za kurs i zostawiła hojny napiwek.
— Dla dzieci — powiedziała po prostu.
Mihai patrzył, jak odjeżdża. Nie jak na kapitan policji. Ale jak na człowieka sprawiedliwego.
A następnego dnia, na weselu, Sara tańczyła, śmiała się i była tylko siostrą. Ale gdzieś, na ulicy w Warszawie, zwykły człowiek wiedział, że istnieje nadzieja. Bo czasem sprawiedliwość naprawdę przychodzi na czas.