Dyrektor generalny przeczytał wiadomość i nie zadawał więcej pytań. Skinął krótko głową, a ochroniarze natychmiast podeszli do stolika.
— Proszę pani, proszę pana, proszę za nami — powiedział uprzejmie, ale bez cienia uśmiechu.
Ana mrugała często, nie rozumiejąc.
— Co to znaczy, proszę wyjść? Nie skończyliśmy jeszcze wina. Czy wie pan, ile kosztuje ta butelka? Prawie 3000 lei!
— Wiemy dokładnie, ile kosztuje — odpowiedział dyrektor generalny. — I wiemy też, kto za nią płaci.
Mihai nagle wstał, czerwony na twarzy.
— To nieporozumienie! Moja żona przesadza. Jestem tu klientem!
Dyrektor generalny odwrócił się do niego spokojnie.
— Nie, proszę pana. Jest pan mężem pani Popescu. Właścicielką.
Zapadła cisza jak grom z jasnego nieba. Ana spojrzała na mnie, potem na Mihaia, a potem znowu na mnie. Jej uśmiech zniknął.
— Co to za kiepski żart? — wyjąkała.
— Nie żartuję — powiedziałam, w końcu patrząc jej prosto w oczy. — Ten ośrodek, hotele w Mamai, Braszowie, Sinai… wszystkie są moje. I od dziś ani ty, ani on nie postawicie w nich stopy.
— Eleno, porozmawiajmy — wyszeptał Mihai, próbując złapać mnie za rękę.
Cofnęłam rękę.
— Rozmawiamy od dziesięciu lat. Dziś po prostu słuchałam.
Ana zaczęła płakać, ale jej łzy nie robiły już na nikim wrażenia. Klienci wokół niej udawali, że nie patrzą, ale każde słowo było słyszalne.
— Proszę pani — powiedział dyrektor generalny — czarna lista zostanie natychmiast aktywowana. Ich dostęp został cofnięty.
Agenci odprowadzili ich do wyjścia. Mihai odwrócił się kilka razy, licząc na cud. Nic nie znalazł.
Zostałam sama przy stoliku, z poplamioną bluzką i czystym sercem. Kelnerka podeszła nieśmiało.
— Czy mogę pani jeszcze coś podać?
— Poproszę gorącą herbatę — powiedziałem. — I rachunek.
Rachunek wyniósł 1200 lei. Zapłaciłem bez mrugnięcia okiem. Nie za jedzenie. Za zakończenie.
Tego wieczoru wyszedłem na taras. Morze było spokojne. Ja też. Po raz pierwszy od dawna.
Następnego dnia zadzwoniłem do prawnika. Dokumenty były jasne. Wszystko, co zbudowałem, było moje. Nie tylko prawnie. Moralnie.
Mihai próbował się do mnie dodzwonić. Dziesiątki razy. Nie odbierałem.
Bo czasami największą zemstą nie jest krzyk.
To wstanie z łóżka.
Pójście prosto przed siebie.
I dokładne poznanie siebie.