Kilka sekund później przez salę przetoczyła się fala szeptów. Jeden z mężczyzn wyciągnął telefon i wezwał pomoc, ale Mihai już powoli wstawał, opierając się o krawędź stołu.
— „Kto… kto mnie uratował?” — zapytał drżącym głosem.
Wszyscy zwrócili wzrok na Cătălinę, która zawstydzona wycierała ręce w fartuch.
— „Ja, proszę pana… zrobiłam tylko to, czego mnie nauczono”.
Na chwilę zapadła przytłaczająca cisza. Potem, ku zdumieniu wszystkich, Mihai wstał, podszedł do niej i wyciągnął rękę.
— „Dziękuję… uratowałaś mi życie”.
Cătălina pokręciła głową, nie śmiąc spojrzeć mu prosto w oczy.
— „Każdy zrobiłby to samo”.
— „Nie, nie byle kto” — odpowiedział, patrząc na pozostałych. „Wszyscy inni stali w miejscu. Tylko ty miałaś odwagę”.
Mężczyźni w garniturach wiercili się, unikając jego wzroku. Po raz pierwszy kobieta z mopem przestała wydawać się niewidzialną postacią.
W kolejnych dniach plotka rozeszła się po całym budynku. „Kobieta, która przywróciła miliardera do życia” – tak ją teraz nazywano. Cătălina, która do tej pory żyła z małej pensji i przynosiła zimne jedzenie z domu, stała się powszechnie znana wśród pracowników.
Ale dla niej nic się nie zmieniło. Nadal przychodziła o piątej rano, wiązała szalik i myła lśniące podłogi, po których inni deptali drogimi butami. Jedyną różnicą było ich spojrzenie: od teraz to oni ją witali.
Pewnego ranka, gdy wykonywała swoje obowiązki na trzecim piętrze, głos za nią powiedział:
— „Cătălina, muszę porozmawiać”.
To był Mihai. Ubrany swobodnie, bez krawata, wyglądał jak zwykły mężczyzna. Powiedział jej, że śnił mu się ten moment w nocy, moment, w którym przywróciła mu życie.
— „Zdałem sobie sprawę, że przez tyle lat żyłem wśród ludzi i tak naprawdę nigdy nikogo z nich nie widziałem” — powiedział z gorzkim uśmiechem. „Pomogłaś mi zrozumieć, co znaczy człowieczeństwo”.
Cătălina zamilkła, mocniej ściskając trzonek mopa.
— „Nie musi mi pan dziękować. Wystarczy, że czuje się pan dobrze”.
Ale Mihai miał coś innego na myśli. Wyjął z kieszeni małą kopertę i podał jej ją.
— „To dla ciebie. Nagroda i… oferta”.
Cătălina zamrugała, niepewna, czy ją przyjąć.
— „Otwórz”.
W środku znajdowała się kartka z nagłówkiem firmy i czarno-białym napisem: 50 000 lei. A pod spodem zdanie: „Oferta pracy – asystent osobisty”.
Kobieta poczuła, jak grunt usuwa jej się spod stóp.
— „Ja? Asystentka?”
— „Tak. Nie mogę mieć wokół siebie ludzi, którzy udają, że się o mnie troszczą. Potrzebuję kogoś odważnego, uczciwego, z sercem. Właśnie ciebie”.
Oczy Cătăliny napełniły się łzami. Nie wiedziała, czy śmiać się, czy płakać. Całe życie pracowała w ukryciu, a teraz ktoś zaoferował jej szansę na światło dzienne.
Zgodziła się.
Lata później świat znał ją jako „prawą rękę Mihaia Oprei”. Ale dla niego była kimś więcej — osobą, która zmieniła nie tylko jego życie, ale i serce.
A czasami, gdy mijali salę konferencyjną, gdzie to wszystko się wydarzyło, Mihai żartobliwie mawiał:
— „Tutaj nauczyłem się, że nie wszystkie anioły noszą skrzydła. Niektóre noszą gumowe rękawiczki i mop”.