Aż do tego dnia.
— Co ty tu robisz? — rozległ się za nią głos Victora.
Andreea odwróciła się, jej oczy były czerwone, a policzki mokre.
— Proszę pana… portret… chłopiec… Znam go.
Victor wybuchnął śmiechem. Krótkim, szyderczym śmiechem.
— Naprawdę? Teraz wszystkie pokojówki znają mojego syna?
— Nie kłamię — powiedziała drżącym głosem. — Dorastał ze mną w sierocińcu. Nazywał się Radu.
Jej śmiech nagle ucichł. Jej twarz się ściągnęła.
— Mój syn umarł, kiedy był mały — powiedziała chłodno. — Przestań gadać bzdury.
Andreea poczuła, jak coś pęka jej w piersi.
— Nie. Był adoptowany. Zabraliście go. Płakał za mną.
Victor znowu wybuchnął.
— Dosyć! Przekroczyłeś wszelkie granice. Wynoś się z mojego domu!
Została zwolniona na miejscu. Bez wyjaśnienia. Bez prawa do odpowiedzi. Wyszła z torbą ubrań i złamaną duszą.
Ale prawda nie dawała jej spać.
Po dniach namysłu wróciła. Nie do rezydencji. Do firmy. Poprosiła o rozmowę z synem Victora. Z Radu. Teraz prawnikiem, który właśnie wrócił z zagranicy.
Kiedy go zobaczyła, wiedziała. Te same oczy. Ten sam uśmiech.
— Deea… wyszeptał.
Prawda powoli wychodziła na jaw. Victor wiedział. Zawsze wiedział. Adoptował go, zmienił nazwisko, wyrwał z przeszłości. Nie chciał wspomnień. Nie chciał więzi.
Radu skonfrontował się z nim. Nastąpił skandal, który wstrząsnął rodziną. Procesy sądowe. Prasa. Rozstania.
Victor stracił coś więcej niż pieniądze. Stracił syna.
Andreea nie zarobiła fortuny. Zarobiła na czymś rzadszym. Na rodzinie.
W małym mieszkaniu, ze starymi meblami i zapachem kawy, dwoje porzuconych dzieci znów siedziało przy tym samym stole.
I po raz pierwszy od dziesięcioleci obietnica złożona w dzieciństwie przestała być kłamstwem.