Na sali rozpraw zapadła długa, ciężka cisza. Sędzia poprawił okulary, a echo młotka wciąż unosiło się w powietrzu. Ana poruszyła się na krześle, ściskając króliczka, aż jej małe paluszki zbielały.
Spojrzałam w dół. Czułam, jak życie wymyka mi się z rąk. Jeśli wyrok będzie skazujący, stracę nie tylko wolność. Stracę wszystko: pracę, nazwisko, szansę, by znów być postrzeganą jako człowiek.
Andreea spokojnie wstała. Jej głos był stanowczy, bez drżenia.
— Wysoki Sądzie, prosimy o wysłuchanie nieletniego.
Irina wzdrygnęła się po raz pierwszy. Drobny gest, ale go dostrzegłam. Mihai zacisnął zęby.
Ana powoli wstała. Miała krótkie nogi, ale stąpała ciężko. Cała sala rozpraw oddychała razem z nią. Kiedy dotarła do mikrofonu, spojrzała w górę. Nie na ojca. Nie na Irinę. Na mnie.
— Ana, powiedział łagodnie sędzia, powiedz nam, co się stało.
Dziewczynka zamilkła. Po jej policzku spłynęła łza. Potem kolejna.
— Tato… — zaczęła cienkim głosem. Ja… Nie zostałam uderzona przez ciocię Joanę.
Pokój przeszedł szmerem niczym fala.
Irina nagle wstała.
— Ana, mówiłam ci co…
— Nie! — krzyknęła Ana głośniej niż kiedykolwiek ją słyszałam. Nie chcę już kłamać!
Pokój zamarł.
— Irina mnie wrobiła, kontynuowała między szlochami. Powiedziała mi, że jeśli powiem prawdę, tata da mi spokój. Zrobiła siniaka makijażem. Ciocia Joana mnie kochała. Trzymała mnie w ramionach. Nigdy mnie to nie bolało.
Mihai osunął się na krzesło. Jego twarz zbladła.
Sędzia zarządził porządek, ale nikt się nie odezwał. Tylko Ana.
— Tego wieczoru upiekłam ciasteczka. Zaśmiałam się. Zasnęłam szczęśliwa.
Łzy płynęły mi niemiłosiernie. Andreea położyła na stole paragony, oświadczenia sąsiadów, zapisane wiadomości. Teraz nie były już tylko papierami. Miały duszę.
Irina próbowała wyjść. Żandarmi ją zatrzymali.
Wyrok zapadł jasno. Donośnie.
Niewinna.
Wyszłam z sali rozpraw z ugiętymi kolanami. Na zewnątrz pachniało deszczem i wszystko zaczęło się od nowa. Ana podbiegła do mnie i przytuliła mnie. Przytuliłam ją delikatnie, jakby to była jakaś świętość.
Mihai podszedł do nas, jego oczy były zaczerwienione.
— Wybacz mi, Ioano. Byłam ślepa.
— Bałaś się — powiedziałam cicho. Ważne, że w końcu postanowiłaś posłuchać.
Irina została przesłuchana. Prawda wyszła na jaw. Nie z dnia na dzień, ale na pewno.
Wróciłam do swojego prostego życia. Znów znalazłam pracę. Nie w dużej willi, ale w małym mieszkaniu, pełnym śmiechu. Czasami Ana do mnie dzwoni. Mówi mi, jakie dostała oceny. Nadal lubi piec ciasteczka.
I za każdym razem, gdy słyszę jej śmiech, wiem jedno na pewno: prawda może być pogrzebana na chwilę, ale nigdy nie umrze.