Na ekranie Olga klęczała obok trzech łóżeczek.
Nie wiedziała, że Dumitru ją obserwuje.
Mówiła do nich powoli, jakby rozumiała każde słowo.
„Twoja mama byłaby z ciebie bardzo dumna. Spróbujmy jeszcze raz, dobrze?”
Po czym wzięła dłoń Anastazji i położyła ją na dłoni Natalii.
Po kilku sekundach ich palce się splotły.
Dumitru instynktownie podszedł bliżej monitora.
Nigdy wcześniej nie widziała takiego gestu.
Olga nie przestawała.
Delikatnie odwróciła głowę Swietłany w stronę sióstr i zaczęła śpiewać.
W trakcie trwania piosenki Anastazja się uśmiechnęła.
Natalia wydała z siebie cichy dźwięk.
A Swietłana zwróciła wzrok na Olgę.
Dumitru poczuł, jak łzy napływają jej do oczu.
Następnego dnia natychmiast zadzwonił do lekarza, który opiekował się nimi od lat.
Przeanalizował nagrania i zbadał dziewczynki.
— Nie mogę powiedzieć, że to cud — wyjaśnił spokojnie. — Ale ciągła stymulacja, kontakt emocjonalny i dostosowane ćwiczenia mogą czasem pomóc bardziej, niż się wydaje. Ich rozwój jest realny, nawet jeśli będzie powolny.
Dumitru milczał.
Tego samego wieczoru po raz pierwszy wszedł do pokoju dziecięcego bez telefonu w dłoni.
Olga spojrzała na niego zaskoczona.
— Czy zrobiłam coś złego?
Pokręcił głową.
— Nie. Zrobiłam coś złego.
Kobieta spojrzała na niego bez zrozumienia.
— Przez trzy lata starałam się wszystko kontrolować. Zapomniałam, że moje córki również potrzebują ciepła, a nie tylko terapii i programów.
Olga uśmiechnęła się do niego.
— Dzieci czują, kiedy są kochane, nawet jeśli nie potrafią tego wyrazić słowami.
Od tego dnia Dumitru zaczął uczestniczyć w codziennych ćwiczeniach.
Czytał im bajki.
Śpiewał im piosenki, których nauczył się od Olgi.
Trzymał je za ręce każdej nocy.
Mijały miesiące.
Postępy były powolne, ale stałe.
Anastazja nauczyła się trzymać zabawki przez kilka chwil.
Natalia coraz częściej reagowała na głos ojca.
Swietłana udawało się siedzieć z podparciem coraz dłużej.
Pewnego ranka Dumitru wyłączył wszystkie kamery monitoringu.
Olga zapytała go dlaczego.
Uśmiechnął się.
— Bo nie chcę już oglądać życia moich córek przez ekran. Chcę być w nim obecna.
W końcu zrozumiał, że nawet najpotężniejsza kamera nie uchwyci tego, co naprawdę ważne: cierpliwości, uczucia i nadziei, które człowiek może ofiarować, gdy nie chce się poddać.