Adrian zrobił krok, potem kolejny, jakby jego stopy szły same. Margareta poszła za nim w milczeniu, czując, że dzieje się coś poważnego.
Kobieta spała twardo, z głową przechyloną na bok. Jedno z niemowląt poruszyło się lekko i wydało cichy dźwięk, coś w rodzaju miauczenia. Adrian zatrzymał się tuż obok ławki.
— O mój Boże… — wyszeptała matka. — Tam są dzieci…
W tym momencie kobieta nagle się obudziła. Uniosła przestraszoną głowę, a jej oczy rozszerzyły się, gdy go rozpoznała.
— Adrian…?
Jej głos był słaby, ale wciąż ten sam. Poczuł gulę w gardle.
— Ioano… co ty tu robisz? — zapytała, nie rozpoznając własnego głosu.
Instynktownie okryła dzieci kocami.
— Odpoczywam — powiedziała cicho. — Nie spały całą noc.
— Ty… masz dwójkę dzieci? — wyjąkał.
Ioana milczała przez kilka sekund. Potem skinęła głową.
— Są bliźniakami.
Margareta podeszła bliżej i uważnie przyjrzała się małym buziom. Zamarła.
— Adrian… — powiedziała powoli. — Przyjrzyj się uważnie.
Pochylił się. I wtedy zobaczył. Te same brwi, ten sam kształt brody. Jakby patrzył na dzieci na starych rodzinnych fotografiach.
— Są moje… — powiedział niemal bez tchu.
Ioana zamknęła oczy.
— Nie chciałam, żebyś dowiedziała się w ten sposób.
Prawda powoli wychodziła na jaw, jak stara rana. Po rozwodzie wyjechała z Bukaresztu. Była w ciąży, ale on był zbyt zajęty biznesem, zbyt zajęty, żeby udowadniać światu, kim jest. Nic jej nie powiedział. Myślała, że sama sobie z tym poradzi. Ale życie jej nie wybaczyło.
Pieniądze się skończyły. Czynsz wzrósł. Ostatnią noc spędzili w schronisku. Rano dotarli do parku.
Adrian usiadł na ławce, opierając głowę na dłoniach.
— Myliłem się — powiedział po prostu. — Myślałem, że wszystko da się rozwiązać pracą i pieniędzmi. Ale straciłem to, co najważniejsze.
Margareta położyła dłoń na ramieniu Ioany.
— Wróć do domu — powiedziała stanowczo. — Dzieci nie śpią na ławkach.
Ioana chciała odmówić, z przyzwyczajenia. Ale łzy popłynęły same.
Tego dnia Adrian odwołał wszystkie spotkania. W tym tygodniu odłożył słuchawkę. W tym miesiącu nauczył się trzymać dziecko w ramionach.
Nie pogodzili się z dnia na dzień. Ale zaczęli od nowa. Prosto. Z domowymi posiłkami. Ze spacerami po parku. Z cichym śmiechem.
Adrian w końcu zrozumiał, że prawdziwego bogactwa nie widać w księgach rachunkowych.
Ale na ławce w parku, w jesienny dzień, kiedy los zatrzymuje cię w miejscu.