Rano zastał go z otwartymi oczami, wpatrzonego w sufit sypialni.
Punkt o szóstej wstał z łóżka, czując ciężar w żołądku.
Kawa miała gorzki smak.
Nawet nie tknął śniadania.
Za dziesięć siódma Elena pojawiła się w drzwiach kuchni.
Wyglądała na jeszcze bardziej zmęczoną niż on.
„Odpocząłeś?” zapytał cicho.
Aleksandr uśmiechnął się przelotnie.
„Wcale nie.”
No dalej, powiedz.
Elena usiadła na krześle, z rękami splecionymi na kolanach.
„Ci ludzie zeszłej nocy nie byli zwykłymi złodziejami.
Zostali przysłani przez człowieka, którego znasz… tylko nie tak, jak myślisz.”
Aleksandr poczuł, jak zaciska szczękę.
„Mów wyraźnie.”
Elena wzięła głęboki oddech.
— Dziesięć lat temu mój ojciec pracował w jednej z twoich fabryk.
Odkrył oszustwo.
Jakieś papiery dłużne, firmy-słupki, pieniądze przelane na konta.
Kiedy chciał rozmawiać, został „przypadkowo” znaleziony na placu budowy.
Alexandru poczuł, że robi mu się zimno.
— Nic o tym nie wiedziałem.
— Wiem — powiedziała szybko.
Nie zrobiłeś tego.
Ale twój wspólnik… Pan Ionescu.
Nazwisko spadło na mnie jak grom z jasnego nieba.
— Ionescu jest dla mnie jak brat.
— Dla mnie to człowiek, który zniszczył moją rodzinę — powiedziała Elena ściszonym głosem.
A teraz, kiedy dowiedział się, że chcesz sprzedać większość udziałów, boi się, że wszystko wyjdzie na jaw.
Alexandru nagle wstał.
— Dlatego tu byli?
— Tak.
Myśli, że masz dokumenty.
I nie przestanie, dopóki ich nie znajdzie.
Cisza między nimi była ciężka.
— Dlaczego mi pomogłeś? — zapytał w końcu.
Mogłeś odejść.
Albo cieszyć się, że jestem w niebezpieczeństwie.
Elena spojrzała mu prosto w oczy.
— Bo nie jesteś taki jak on.
Bo widziałam, jak rozmawiasz z ludźmi, jak pomagasz bez udawania.
I bo mój ojciec chciałby prawdy, a nie zemsty.
Alexandru poczuł coś, czego nie czuł od lat: wstyd.
Tego dnia zadzwonił do prawnika.
A potem do kolejnego.
Ujawnił dokumenty, zeznania, dowody.
W ciągu miesiąca rozpoczęło się śledztwo.
Ionescu został aresztowany.
Firma została uporządkowana od podstaw.
Elena opuściła jego dom, ale nie jego życie.
Otrzymał wsparcie finansowe na dokończenie studiów.
Skromne mieszkanie, opłacone z własnych pieniędzy.
Pewnego ranka Alexandru stanął przed lustrem i uświadomił sobie coś prostego, ale i bolesnego:
To nie bogactwo go uratowało.
To nie władza.
To odwaga kobiety, która w porę kazała mu się zamknąć.
I słuchać.