Ciszę przerwał szmer, który szybko przerodził się w ryk. Ludzie patrzyli na siebie, nic nie rozumiejąc. Ana zmusiła się do śmiechu, cienkiego śmiechu, który załamał się na pół.
— Co to za kiepski żart? — powiedziała. — Elena udaje. Jest zazdrosna.
Prawnik odpowiedział spokojnie, a jego głos odbił się echem w telefonie niczym młot.
— Proszę pani, klauzula odstąpienia od umowy oznacza natychmiastowe wycofanie finansowania. Dom wraca do postępowania.
Mama zbladła.
— Jakie finansowanie? — zapytała. — Ana zapłaciła za wszystko.
Wziąłem Marę na ręce. Wciąż się trzęsła, ale przytuliła głowę do mojej piersi. Pogłaskałem ją po włosach i po raz pierwszy tego wieczoru odezwałem się bez drżenia głosu.
— Zapłaciłem. Wyciągnąłem dom z długów. Wpłaciłem własne pieniądze, zarobione latami pracy w Bukareszcie, a nie z opowieści. Zrobiłem to, żebyśmy nie skończyli na ulicy.
W sali rozległo się zbiorowe westchnienie.
— Kłamiesz! — krzyknęła Ana. — Powiedz im, że kłamiesz!
— Dokumenty są na nazwisko pani Eleny — kontynuował prawnik. — Umowa pożyczki, pełna spłata, wszystko.
Margareta oparła się o stół, jakby nogi odmówiły jej posłuszeństwa.
— Dlaczego… dlaczego tego nie powiedziałeś? — wyszeptała.
Uśmiechnęłam się smutno.
— Bo to nie miało znaczenia. Nie miało znaczenia, co zrobię. Liczyło się tylko to, kto krzyknie najgłośniej.
Ana zaczęła płakać, ale jej łzy nie robiły już na nikim wrażenia. Goście powoli się wycofywali, unikając nawzajem swoich oczu, szepcząc między sobą.
— Nie możesz tego robić — powiedziała. — To nasz dom!
— To mój dom — poprawiłam ją. — I nie chcę, żeby to było miejsce, gdzie dziecko dostaje ciosy i nikt nic nie mówi.
Rozłączyłam się.
Wyszłam przez duże drzwi, trzymając Marę w ramionach. Zimne wieczorne powietrze uderzyło nas w policzki. Na podwórku wciąż paliły się światła, ale dla mnie to był już koniec.
Następnego dnia poszłam z egzekutorem testamentu. Bez skandalu. Bez krzyków. Wszystko legalnie. Dałam im termin na spakowanie rzeczy.
Nie byłam szczęśliwa. Nie zemściłam się. Po prostu czułam spokój.
Miesiąc później dom został sprzedany. Za pieniądze kupiłam mały dom na obrzeżach Braszowa. Nic spektakularnego. Ogródek, stara jabłoń, jasna kuchnia.
Pewnego ranka Mara znowu wylała sok na podłogę.
Spojrzała na mnie przerażona.
— Mamo… Namieszałam…
Zaśmiałam się i wytarłam podłogę.
— Wszystko w porządku, kochanie. To nasz dom. Tu się nie krzyczy. Tu się nie bije.
Przytulił mnie mocno.
I wtedy wiedziałem, że po raz pierwszy dokonałem właściwego wyboru.