Nastał chłodny i cichy poranek.
Ion — a raczej Victor Dumitrescu — stał na schodach domu, patrząc na pole nasiąknięte deszczem. Na podwórkach piały koguty, a mgła powoli unosiła się nad wzgórzami.
W środku Maria przygotowywała polentę na piecu.
Dzieci się śmiały.
Te proste dźwięki sprawiały, że serce ściskało mu się w piersi.
Victor potarł czoło. Każde wspomnienie wracało coraz wyraźniej. Szklane budynki w Bukareszcie. Samochody warte setki tysięcy euro. Kontrakty warte miliony. Ludzie udający uśmiechy.
I samotność.
Mnóstwo samotności.
Jego wzrok padł na dłonie.
Pęknięte.
Pełne odcisków.
Po raz pierwszy w życiu jego praca zostawiła prawdziwe ślady.
Drzwi się otworzyły.
Maria wyszła z dwiema filiżankami herbaty.
— Nie spałeś — powiedziała cicho.
Wiktor spojrzał na nią.
Przez chwilę myślał o skłamaniu.
Ale nie mógł.
— Wszystko pamiętałem.
Maria stała nieruchomo.
— Jak masz na imię?
— Wiktor Dumitrescu.
Filiżanka lekko drżała w jej dłoni.
To nazwisko było znane nawet w wioskach zapomnianych przez świat.
— Milioner… — wyszeptała.
Wiktor skinął głową.
Zapadła długa cisza.
Wiatr wiał w mokrych liściach.
— Więc wyjeżdżasz… — powiedziała w końcu Maria.
Wiktor spojrzał w stronę domu.
Andriej i Ilinca rysowali na kartce papieru, kłócąc się o ołówek.
Serce jej zamarło.
— Nie wiem.
Maria westchnęła.
— Tacy ludzie jak ty nie zatrzymują się w takich miejscach.
Wiktor uśmiechnął się gorzko.
— Ludzie tacy jak ja nawet nie wiedzą, jak to jest tu mieszkać.
Ale ich spokój nie trwał długo.
Około południa ciszę wioski przerwał warkot silników.
Dwa czarne SUV-y wjechały na polną drogę.
W powietrze wzbił się kurz.
Z samochodów wysiadło trzech mężczyzn w garniturach.
Victor rozpoznał ich natychmiast.
Jednym z nich był Cătălin Mureșan.
Jego partner biznesowy.
Mężczyzna, który był jego najbliższym sojusznikiem.
I ten, który go zdradził.
Cătălin uśmiechnął się szeroko, gdy go zobaczył.
— Victor… co za zaskoczenie.
Maria zrobiła krok przed dziećmi.
— Czego chcesz?
Mężczyzna nawet na nią nie spojrzał.
— Przyjechaliśmy dokończyć niedokończoną robotę.
Victor poczuł, jak krew w żyłach mu się gotuje.
— Zepchnąłeś samochód z drogi.
Cătălin wzruszył ramionami.
— Biznes to biznes.
Jeden z jego ludzi zrobił krok naprzód.
Ale Victor nie był już tym samym człowiekiem, co kiedyś.
Życie tutaj go zahartowało.
Chwycił łopatę opartą o płot.
— Odejdź.
Cătălin się roześmiał.
— Myślisz, że łopata cię uratuje?
Ale właśnie wtedy rozległ się kolejny dźwięk.
Syreny.
Rajdy policyjne.
Droga była pełna migających świateł.
Cătălin zamarł.
Victor wyjął telefon kilka minut wcześniej.
Pamięć mu wróciła, ale instynkt też.
Zanim tu dotarł, zadzwonił stary znajomy z policji.
Po chwili mężczyźni byli już skuci kajdankami.
Cătălin został wsadzony do samochodu, rycząc z wściekłości.
Cisza znów zapadła na podwórku.
Victor pozostał bez ruchu.
Maria podeszła.
— Teraz naprawdę musisz odejść…
Victor spojrzał na pole.
Na dom.
Na dzieci.
Potem wyjął teczkę z radiowozu.
— Nie.
Maria spojrzała na niego zdziwiona.
— Co masz na myśli?
Victor po raz pierwszy szczerze się uśmiechnął.
— Moje imperium jest warte miliardy.
Ale nigdy nie przyniósł mi tego, co tu znalazłem.
Wyciągnął teczkę.
Maria ją otworzyła.
Dokumenty.
Akt własności.
Ziemia.
— Co to jest?
— Nowy początek.
Victor spojrzał w stronę domu.
— Zrobimy tu dużą farmę. Praca dla wsi. Szkoła dla dzieci.
Andriej i Ilinca pobiegli w jego stronę.
— Zostajesz? — zapytał Ilinca.
Victor uklęknął.
— Tak.
Po raz pierwszy w życiu milioner Victor Dumitrescu nie chciał już podbijać świata.
Chciał po prostu żyć.