Marian poczuła narastający gniew, ale zmusiła się do zachowania spokoju. Nie chciała stracić panowania nad sobą przy dziecku.
— Bianca! — krzyknęła głosem, który ją zaskoczył.
Odwróciła się lekko, znudzona, unosząc brew.
— Wróciłaś wcześniej… Co z tym tonem?
— Co z moim synem? Co mu zrobiłaś, Bianco?
— Nic mu nie zrobiłam. On po prostu… musi nauczyć się odpowiedzialności. Nie chcę rozpieszczonego dziecka w moim domu.
Marian postawiła Davida na ziemi i podeszła do niej ze spojrzeniem, które mówiło wszystko.
— Odpowiedzialny? On ma siedem lat, Bianco! Siedem! Przypalasz mu ręce chemikaliami i trzymasz go głodnego, żeby go „edukować”?
Bianca przewróciła oczami i powoli wstała.
— Nie dramatyzuj. Dziecko zawsze przesadza. Gdybyś częściej bywał w domu, wiedziałbyś, żeby się streszczać.
Jej słowa przelały czarę goryczy. Marian wzięła głęboki oddech, odwróciła się do syna i powiedziała spokojnie:
— Wyjeżdżamy stąd, Davidzie. Już.
Bianca zaczęła się pogardliwie śmiać.
— A dokąd ty się wybierasz? To mój dom! Nie masz nawet żadnych dokumentów na swoje nazwisko!
Marian milczała przez chwilę, po czym zdjęła płaszcz z wieszaka i powiedziała po prostu:
— To zostań w domu. Ja wyjeżdżam z synem.
Wzięła kluczyki, telefon i portfel, wzięła Davida na ręce i odjechała, nie oglądając się za siebie.
Jechała bez celu przez kilka minut, z bijącym sercem i łzami w oczach. Każda sygnalizacja świetlna wydawała się wiecznością. W końcu zatrzymał się przy małym parku w okolicy.
— Tato… czy się myliłem? — zapytał David ledwo słyszalnym głosem.
— Nie, synu. Nie zrobiłeś nic złego. Zrobiłem źle, wprowadzając do naszego życia kobietę, która nie wie, czym jest miłość.
Chłopak zaczął płakać, a Marian przytulił go mocniej.
— Od teraz nikt nie będzie cię zmuszał do pracy zamiast do zabawy. Obiecuję.
W kolejnych dniach Marian zgłosił się do opieki społecznej, złożył skargę i przeprowadził się do małej kawalerki w mieście. Nie miał już luksusowej willi, ale zaznał spokoju.
David znowu poszedł do szkoły, śmiał się, rysował i każdej nocy zasypiał obok ojca, czując się bezpiecznie.
W sobotni poranek, gdy jedli naleśniki na śniadanie, chłopiec spojrzał na niego i powiedział poważnie:
— Tato… wiesz, co jest dziwne? Odkąd odszedłem, już się nie boję. Ani dźwięków, ani niczego.
Marian uśmiechnął się i odpowiedział mu powoli:
— To się nazywa wolność, synu. To największy dar, jaki można ci dać. I od dziś nigdy go nie stracimy.
Chłopiec roześmiał się i ugryzł naleśnik, a Marian po raz pierwszy od dłuższego czasu poczuł, że ich życie dopiero się zaczyna.