Jego słowa zmroziły mi krew w żyłach. „Z pogrzebu”? Spojrzałem na dziecko. Jego brązowe oczy, mokre od łez, patrzyły na mnie z intensywnością, która mnie rozdzierała.
„Panie Duca, ja… myślę, że to pomyłka” – wyjąkałem. Nie znam go…
Ale mój głos ucichł. Dziecko przylgnęło do mnie z siłą, która wydawała się niemożliwa do zniesienia dla tak drobnego ciała. Czułem jego drżenie. Czułem jego ból.
Victor Duca wstał powoli, nie spuszczając ze mnie wzroku.
„Proszę za mną” – powiedział.
Jego ton nie pozostawiał miejsca na odmowę. Dwóch ochroniarzy się wycofało, a on dyskretnie wskazał boczne drzwi. Nie wiem dlaczego, ale poszedłem. Może ze wstydu, może z ciekawości, może z instynktu, który podpowiadał mi, że moje życie zmieni się tego wieczoru.
Wszedłem w długi, słabo oświetlony korytarz. Dziecko wciąż trzymało mnie za rękę. Kiedy dotarliśmy do dużego biura, Wiktor zamknął za nami drzwi. Wtedy, po raz pierwszy, głęboko westchnął.
„Przepraszam za tę scenę wcześniej” – powiedział. „Ale… nie mogę zignorować tego, co zobaczyłem. Twoja córeczka, jak miała na imię?”
„Elena” – odpowiedziałam niepewnie.
„Jest w tym samym wieku, w którym byłby nasz zaginiony syn… gdyby żył”.
Posłał mi dziwne spojrzenie, zmieszane z bólem i nadzieją. Potem pochylił się w stronę dziecka, które mocno trzymało mnie za rękę.
„Andriej, twojej matki… nie ma jej tutaj, rozumiesz?”
Chłopak przytulił się do mnie jeszcze mocniej, trzęsąc się ze łez.
— Tak! To ona! Przyszła, żeby zabrać mnie do domu!
Serce mi zamarło. Nigdy nie czułam takiego bólu od obcego dziecka. Czułam jego łzy mokre przez moją koszulkę.
— Panie Duca — powiedziałam cicho — proszę, pozwól mi go uspokoić. Może po prostu… mnie zdezorientował.
Victor skinął głową, a ja pochyliłam się nad dzieckiem.
— Kochanie, nie jestem twoją matką — wyszeptałam. — Ale zostanę z tobą jeszcze chwilę, dobrze?
Chłopczyk przestał płakać, ale został blisko mnie. Spojrzał na mnie tymi samymi dużymi, przestraszonymi oczami.
— Pachniesz tak samo — powiedział cicho. Jak ona.
Zamarłam. Używałam taniej wody toaletowej, kupionej w sklepie z używanymi rzeczami. Zastanawiałam się, jaką kobietą była Lucia Duca.
Victor przyłożył dłoń do skroni.
„Nie rozumiem” — mruknął. Lekarze powiedzieli, że już nigdy nie przemówi. Ale teraz…
Zapadła między nami ciężka cisza. W kącie gabinetu wisiało duże zdjęcie Lucii — pięknej kobiety o brązowych włosach i delikatnym uśmiechu. Przyjrzałam się bliżej i zaparło mi dech w piersiach. Wyglądałam jak ona. Może nie identycznie, ale wystarczająco, by zrozumieć dezorientację dziecka.
„Może potrzebuje mniej bolesnego wyjaśnienia” – powiedziałam. „Wyjdźmy z nim na zewnątrz, odetchniemy trochę”.
Wiktor długo na mnie patrzył.
„Przyjdź jutro do mnie” – powiedział zdecydowanym tonem. „Chcę porozmawiać”.
— Nie sądzę…
— To nie zaproszenie, Mario. To prośba. A może szansa.
Zamilkłam. Nie wiedziałam dlaczego, ale czułam, że za tą prośbą kryje się coś więcej niż tylko ciekawość.
Następnego dnia dotarłam przed willę Duca w dzielnicy Primaverii. Czułam się jak oszustka. Kiedy weszłam, Andriej podbiegł do mnie, uśmiechając się po raz pierwszy.
— Zachowałem dla ciebie kwiatek – powiedział, wręczając mi białą stokrotkę.
Poczułam gulę w gardle. Za nim Victor patrzył na nas w milczeniu, zmienionym spojrzeniem – cieplejszym, bardziej ludzkim.
— Może Bóg ma dziwny sposób, żeby nas wszystkich doprowadzić do domu, powiedział.
I po raz pierwszy od dawna poczułam, że moje życie nie polega już tylko na przetrwaniu. To był początek uzdrowienia. Dla mnie. Dla niego. I dla dziecka, które na nowo nauczyło się mówić „mamo”.