Maria milczała przez kilka sekund. Nie dlatego, że nie wiedziała, co odpowiedzieć, ale dlatego, że lata milczenia, drobnych upokorzeń, chwil, w których postanowiła milczeć „dla dobra rodziny”, nagromadziły się w jej umyśle.
— On nie jest obcy, Owidiu — powiedziała powoli. — Ale moja córka też nie. I prawda jest taka, że nigdy nie chciała nim być.
Owidiu wzruszył ramionami, zirytowany.
— Mogłeś poczekać. Porozmawiajmy. Nie sprzedawaj po kryjomu.
— Po kryjomu? — Maria zaśmiała się krótko. — Ile razy próbowaliśmy rozmawiać? Za każdym razem, gdy poruszałam ten temat, mówiłeś mi, że „zobaczymy”, że „to nie ten moment”, że „Loredana jest wrażliwa”.
Wstała i podeszła do szuflady. Wyjęła grubą kopertę i położyła ją na stole.
— Co to jest? — zapytał podejrzliwie Owidiu.
— Umowa sprzedaży. I dowód przeniesienia własności na Andrieja. Wszystko jest legalne. Wszystko jest czyste.
Owidiusz spojrzał na papiery, a potem na nią.
— Więc to wszystko. Wybrałeś.
— Tak, wybrałam — powiedziała spokojnie Maria. Po raz pierwszy w życiu wybrałam bez poczucia winy.
Tego wieczoru Owidiusz wyszedł, trzaskając drzwiami. Maria została sama w mieszkaniu, z pustym żołądkiem, ale i z dziwną ciszą. Po raz pierwszy nie czuła już potrzeby, żeby się usprawiedliwiać.
Następowały ciężkie dni. Rzucane słowa, ostre wiadomości, wyrzuty zewsząd. Matka Owidiusza zadzwoniła do niej i powiedziała, że zniszczyła rodzinę. Loredana napisała krótką wiadomość: „Mam nadzieję, że jesteś zadowolona”.
Maria usunęła wiadomość bez odpowiedzi.
Pewnego ranka Andriej przyszedł do niej ze łzami w oczach. Jego interes zaczął się rozwijać. Pierwszy poważny kontrakt. Pierwsze uczciwe pieniądze, które zarobił.
— Ciociu, nie dałbym rady bez ciebie — powiedział jej.
Maria przytuliła go i po raz pierwszy od dawna poczuła, że zrobił coś naprawdę dobrego.
Po miesiącu Owidiusz wrócił. Zmęczony. Zestarzał się jak z dnia na dzień.
— Siedziałem i myślałem — powiedział. — Bardzo.
Maria spojrzała na niego, nic nie mówiąc.
— Myliłam się. Myślałam, że wszystko, co masz, jest „nasze”. Ale nigdy nie widziałam, co czujesz. Prosiłam, domagałam się, ale nie proponowałam.
Zatrzymała się.
— Jeśli jest jeszcze miejsce… Chcę to nadrobić.
Maria wzięła głęboki oddech.
— Nie wiem, co się stanie, Owidiuszu. Ale wiem jedno: nie mogę dłużej mieszkać w domu, w którym jestem traktowana jak gość.
Skinął głową.
— Rozumiem.
To może nie było idealne zakończenie. Ale to był prawdziwy początek. Taki, w którym Maria, po raz pierwszy, nie zatraciła się już w staraniach o zadowolenie innych.