Ana odczekała kilka minut, aż kroki Radu ucichły. Drżącymi rękami wyjęła zapasowy klucz z kieszeni.
Weszła do pokoju.
Luca cicho płakał, z twarzą zwróconą na bok, oddychając urywany. Ana powoli podeszła i pogłaskała go po włosach.
— Już po wszystkim… Jestem tutaj… Ciii… — wyszeptała.
Ostrożnie przyciągnęła dziecko do piersi i zauważyła coś dziwnego. Poduszka nie była miękka. Pod drogim materiałem wydawała się sztywna.
Dreszcz przeszedł ją po kręgosłupie.
Rozwiązała poszewkę.
Zamarła.
Wbite w nią były dziesiątki cienkich igieł do szycia, skierowane ku górze, starannie ustawione, jak w pułapce. Idealnie ukryte pod warstwą jedwabiu.
To nie był przypadek.
To było celowe okrucieństwo.
Ana poczuła, jak drętwieją jej nogi. Wyciągnęła poduszkę z łóżka, owinęła dziecko kocykiem i wzięła je w ramiona.
— Nie oszalałaś… to nie twoja wina… — mruknęła ze łzami w oczach.
Natychmiast zadzwoniła na policję.
W niecałe dwadzieścia minut willa wypełniła się niebieskimi światłami samochodów. Radu pojawił się oszołomiony na korytarzu, w piżamie, a Irina spokojnie zeszła na dół ze zdziwioną miną.
Jej spokój prysł, gdy zobaczyła poduszkę na stole.
— Co to jest? — wyjąkał Radu.
— Prawda — powiedziała Ana stanowczym głosem.
Policja wezwała techników kryminalistycznych. Znaleźli te same pułapki w innych poduszkach. Pod materacem. Nawet w prześcieradle.
Irina próbowała zaprzeczać. Płakała. Zrobiła przedstawienie.
Ale kiedy wyciągnęli z jej torby pudełko identycznych igieł, było po wszystkim.
Na miejscu została skuta kajdankami.
Radu opadł na krzesło, chowając głowę w dłoniach. Zrozumienie uderzyło go mocniej niż jakikolwiek policzek.
— Co ja zrobiłem… Boże… co ja zrobiłem mojemu dziecku…
Luca został zabrany do szpitala. Jego rany nie zagrażały życiu, ale jego dusza potrzebowała czasu.
Radu siedział u wezgłowia łóżka przez wiele dni. Płakał. Prosił o wybaczenie. Obiecał, że nikt go już nigdy nie skrzywdzi.
Ana została.
Nie jako niania. Ale jako osoba zaufana.
Dzięki cierpliwości, spokojnym nocom, czystym poduszkom i bajkom na dobranoc, Luca znów zaczął spać.
Bez krzyku.
Bez strachu.
I pewnej nocy, kładąc głowę na poduszce, uśmiechnął się i powiedział cicho:
— Teraz moje łóżko jest bezpieczne.
I było.