kryp

Radu wciąż się śmiał, ale jego śmiech nie był już tak pewny. Minęła minuta. Potem dwie. Stałam nieruchomo, mokra, ale spokojna. Krople wody wciąż spadały na dywan, a w pokoju zaczęło wyczuwać się dziwne napięcie. Doina nalała sobie kolejną lampkę wina. — No dalej, Eleno, przestań z tym bredzić i odejdź. Niszczysz nam kolację. Bianca … Read more

— Cholera… — wymamrotał przez zęby. Szef ochrony natychmiast zadzwonił. — Natychmiast dowiedz się, gdzie jest telefon Popy. I niech samochód będzie gotowy przy wejściu. Ja osobiście wyjeżdżam. Dwie minuty później otrzymał lokalizację. Popy nie było na placu budowy. Punkt na mapie świecił za miastem, przy kompleksie spa „Blue Lake”. Marian Ionescu zacisnął szczękę tak … Read more

Andriej zamknął na chwilę oczy. Wydawał się zbierać siły na coś trudnego. Bardzo trudnego. Kiedy je ponownie otworzył, jego wzrok był przepełniony głębokim bólem, jakby przeżył całe życie w ciągu tych pięciu lat. „Nie wiedziałem, kim jestem…” powiedział cicho. „Kiedy się obudziłem, byłem na oddziale szpitalnym. W Konstancy”. Elena i Mircea pozostali bez ruchu. „Lekarze … Read more

Ion zatrzymał samochód, niemal nie zdając sobie z tego sprawy. Silnik pracował jeszcze przez kilka sekund, a potem go zgasił. Deszcz uderzał o dach niczym pospieszne palce. Stał tam z rękami na kierownicy. „Dajcie mu dokąd pójść”. Słowa Any znów rozbrzmiały mu w głowie. Otworzył drzwi. Dziedziniec sierocińca był słabo oświetlony żółtą żarówką. Stary budynek … Read more

Powoli otworzyłam teczkę. Metal spinacza wydał krótki dźwięk, który słychać było w całym pomieszczeniu. Było cicho. Nawet kryształowe szklanki na stołach zdawały się ucichnąć. Wyjęłam pierwszą kartkę i położyłam ją na stole. — „To” — powiedziałam spokojnie — „jest akt własności”. Mihai krótko się roześmiał. — „Akt własności? Na co? Do kiosku?” Nie odpowiedziałam. Odwróciłam … Read more

…i to okrutne słowo było ostatnią kroplą, która nie dawała spać Marii, nowej gospodyni.Siedziała w swoim małym pokoju na poddaszu i myślała o tym chłopcu o wielkich, smutnych oczach, który wcale nie wydawał się agresywny, tylko zagubiony. Następnego dnia Maria postanowiła nie pracować jak wszyscy.Zaczęła go naprawdę obserwować.Czym się bawił, co go martwiło, jak się … Read more

…i w tym momencie w pokoju nagle zapadła cisza, jakby ktoś wyłączył dźwięki świata. Lenuta się nie spieszyła. Zajrzała do pudełka z tym samym spokojem, z jakim patrzy się na wschód słońca, wiedząc, że nikt nie może odebrać tej chwili. Goście instynktownie podeszli bliżej, wyciągając szyje. Mihai, wyraźnie zirytowany brakiem uwagi, próbował znowu zażartować: — … Read more

Ekran telefonu lekko drżał w dłoniach Any, ale go nie odłożyła. — Wszystko filmowałem — powiedział powoli, z taką jasnością, że wszyscy na sali mieli gęsią skórkę. Wśród ławek rozległ się szmer. Prawnicy poruszyli się, a sędzia uniósł rękę, prosząc o ciszę. — Co właściwie filmowaliście? — zapytał, tym razem ciszej. Ana przełknęła ślinę i … Read more

…i w tym momencie w mojej piersi zapłonęła iskra, której Edi nie zdołał ugasić: nadzieja. Oddech Călina był ciepły, słaby, ale rytmiczny. To było wszystko, czego potrzebowałam. Odczekałam jeszcze kilka sekund, aż upewniłam się, że przed domem nie słychać już żadnych kroków, a stukot jego samochodu nie odbija się echem od ulicy. Potem, powoli, z … Read more

Cały pokój zamarł. Buty Laury zrobiły dwa lekkie kroki na marmurze, ich dźwięk był wyraźnie słyszalny w przytłaczającej ciszy. Leonard wciąż trzymał szklankę w górze. Wszyscy spodziewali się, że nią rzuci. Ale Laura nie krzyczała. Nie przestraszyła się. Zatrzymała się dwa kroki od niego i pochyliła się lekko, tak że była na jego poziomie. „Hej…” … Read more