Ion zatrzymał samochód, niemal nie zdając sobie z tego sprawy.
Silnik pracował jeszcze przez kilka sekund, a potem go zgasił. Deszcz uderzał o dach niczym pospieszne palce.
Stał tam z rękami na kierownicy.
„Dajcie mu dokąd pójść”.
Słowa Any znów rozbrzmiały mu w głowie.
Otworzył drzwi.
Dziedziniec sierocińca był słabo oświetlony żółtą żarówką. Stary budynek miał łuszczące się ściany, a w kilku oknach było jasno. Gdzieś w środku słychać było głosy dzieci.
Ion wszedł po schodach.
Drzwi zaskrzypiały.
Kobieta w grubej szacie, ponad pięćdziesiąt lat, spojrzała na niego ze zdziwieniem.
— Dobry wieczór… w czym mogę pomóc?
Ion zawahał się.
Nie przyszedł z planem. Nie przyszedł z prośbą. Przyszedł tylko z pustką w piersi.
— Ja… chciałam tylko zapytać, czy mogę w czymś pomóc.
Kobieta uśmiechnęła się znużona.
— Jeśli masz cierpliwość do dzieci… pomoc jest zawsze mile widziana.
Tak to się zaczęło.
Na początku przychodził tylko w soboty.
Naprawiał drzwi. Wymieniał żarówkę. Przynosił też paczkę jabłek albo ciastek ze sklepu na rogu.
Dzieci obserwowały go z daleka.
Niektóre były ciekawe.
Inne nieufne.
Pewnego dnia, gdy naprawiał ławkę w ogrodzie, podeszła do niego mała dziewczynka z warkoczykami.
— Jesteś ojcem? — zapytała.
Ion poczuł ucisk w piersi.
— Nie… nie jestem.
Dziewczynka skinęła głową, jakby rozumiała więcej niż powinien czterolatek.
— Ja też nie.
Tej nocy Ion nie mógł spać.
Następnego dnia wrócił.
A potem znowu.
I znowu.
Z czasem dzieci zaczęły nazywać go „wujkiem Ionem”.
Pomagał im w odrabianiu lekcji. Uczył je naprawiać rowery. Opowiadał im bajki.
Ale pewnego dnia dyrektorka sierocińca zatrzymała go na korytarzu.
„Ion… Muszę ci coś powiedzieć”.
Jej głos brzmiał poważnie.
„Jest tu dziewięć małych dziewczynek… wśród nich siostry. Rodzice je porzucili. Nikt nie chce ich przyjąć. Wszystkie chcą dziecka… nie dziewiątki”.
Ion poczuł, jak myśli wirują mu w głowie.
Dziewięć.
Dziewięć talerzy.
Dziewięć łóżek.
Dziewięć żyć.
Tej nocy siedział w kuchni, wpatrując się w pusty stół.
Potem wstał.
Otworzył szufladę, w której trzymał ostatnią notatkę napisaną przez Anę.
Przeczytał ją ponownie.
„Nie pozwól miłości umrzeć”.
Rano wrócił do sierocińca.
— Wezmę wszystkie — powiedział po prostu.
Dyrektor zamrugał kilka razy.
— Jesteś pewien?
Ion uśmiechnął się po raz pierwszy od dawna.
— W moim domu jest zbyt cicho.
Minęły lata.
Dom, który kiedyś był cichy, napełnił się życiem.
Rozległ się śmiech.
Doszło do kłótni o ostatni kawałek cozonac.
Na schodach rozległy się kroki.
Ion ciężko pracował.
Pracował po godzinach.
Naprawiał samochody, malował płoty, robił wszystko, żeby dobrze rosły.
Dziewczynki dorosły.
Poszły do szkoły.
Stały się kobietami.
Potem życie potoczyło się w różnych kierunkach.
Niektóre zostały nauczycielkami.
Jedna lekarką.
Kolejna prawnikiem.
Kolejna otworzyła małą piekarnię.
Lata szybko minęły.
Ion się zestarzał.
W domu znów zrobiło się cicho.
Ale pewnego ranka, gdy miał 82 lata, ktoś zapukał do drzwi.
Ion otworzył.
Przed nim stała cała dziewiątka.
Za nimi samochody, ludzie i kamery.
— Tato… musisz coś zobaczyć, powiedział jeden z nich.
Zabrali go do miasta.
Kiedy dotarli na miejsce, Ion oniemiał.
Przed nim stał nowy, duży, piękny budynek.
Na ścianie widniał napis:
„Casa Ana — Ośrodek dla Dzieci Bez Rodzin”
Jedna z dziewczynek położyła mu rękę na ramieniu.
— Od lat oszczędzamy pieniądze.
— Chcieliśmy zrobić dla innych dzieci to, co wy zrobiliście dla nas.
Ion poczuł, jak oczy mu wilgotnieją.
— Dlaczego… dla mnie?
Dziewczynki się uśmiechnęły.
— Bo pokazaliście nam, co znaczy rodzina.
Ion spojrzał na nazwę budynku.
Ana.
I po raz pierwszy od 46 lat spokój w jego duszy przestał być pustką.
Zapanował spokój.