Na komisariacie jeden z agentów zostawił plecak na biurku.
— Zobaczmy, co ukrywa ten wielki przestępca.
Inny policjant się roześmiał.
— Może znajdziemy kluczyk do BMW.
Mężczyzna obserwował ich spokojnie.
— Ma pan mój dowód osobisty i dokumenty samochodu w portfelu.
Dyżurny wykonał znudzony gest.
— Proszę sprawdzić i to załatwimy.
Agent otworzył plecak.
Wyjął portfel.
Otworzył go.
Po kilku sekundach jego uśmiech zniknął.
— Szefie…
Funkcjonariusz nawet nie spojrzał.
— Co się dzieje?
— Myślę, że powinien pan to zobaczyć.
Wyciągnął swój dowód osobisty.
Funkcjonariusz wziął go bez zainteresowania.
Po dwóch sekundach pozostał nieruchomy.
— Proszę pana…
W pomieszczeniu zapadła cisza.
Mężczyzna patrzył na nich spokojnie.
— Teraz może mi pan powiedzieć, dlaczego byłem skuty kajdankami.
Funkcjonariusz przełknął ślinę.
— Sędzio… my… panowała konsternacja.
— Nie.
Jego głos był spokojny.
— Konsternacja to pomyłka, gdy ktoś podaje zły numer mieszkania.
To było co innego.
Osądził mnie pan, zanim jeszcze zapytał, kim jestem.
Wyciągnął pan wnioski z mojego ubioru, akcentu i wyglądu.
Jeden z młodych agentów spuścił wzrok.
— Przepraszamy.
Sędzia Rareș Stoenescu powoli skinął głową.
— Nie musi mi pan współczuć.
Umiem się bronić.
Pomyślcie o zwykłym człowieku, który nie ma takiego stanowiska jak ja, nie zna prawa i nie wie, do kogo zwrócić się o pomoc.
Ten człowiek wraca do domu upokorzony.
Nie ze sprawiedliwością.
Funkcjonariusz natychmiast skinął na zdjęcie mu kajdanek.
Ręce agenta drżały.
Sędzia lekko potarł nadgarstki.
— Złożę skargę.
Nie dlatego, że chcę cię ukarać.
Ale dlatego, że następnym razem chcę, żebyś sprawdził fakty, zanim zaczniesz osądzać ludzi.
Odwrócił się do drzwi.
Potem się zatrzymał.
— Mundur nie daje ci prawa do upokarzania kogokolwiek.
Daje ci obowiązek chronienia.
Wyszedł, nie oglądając się za siebie.
W biurze nikt już nie rozmawiał.
Agent, który żartował na parkingu, patrzył na niego pustym wzrokiem.
Zrozumiał, być może po raz pierwszy, że minuta arogancji może zniszczyć zaufanie ludzi do instytucji.
Sędzia wsiadł do swojego BMW i cicho odjechał.
Nie był zadowolony, że ich wystraszył.
Zasmucił go fakt, że tego samego dnia inny mężczyzna, bez jego stanowiska i możliwości obrony, mógł doświadczyć tego samego.
I być może nikt nigdy się o tym nie dowie.