— Nikogo tam nie ma… — powtórzyła Liza, rozglądając się, jakby bała się, że ktoś ją usłyszy.
Marina poczuła, jak ściska jej się serce.
— Co masz na myśli, mówiąc, że nikogo nie ma? — zapytała cicho.
Dziewczynka podeszła bliżej i wskazała na grób.
— Tata mówi, że ten grób jest pusty. Słyszałam, jak rozmawiał z jakimś dżentelmenem. Powiedział, że… „Ten facet nawet nie był tu pochowany”.
Marina stała nieruchomo. Jakby nie czuła powietrza ani ziemi pod kolanami.
— Jesteś pewna? — wyszeptała.
— Tak… Liza skinęła głową. Przyjechali w nocy, furgonetką. Nie spałam. Wyjrzałam przez okno. Trochę pokopali… i odjechali. Nic nie włożyli do grobu.
Zimny dreszcz przebiegł Marinie po plecach.
Osiem lat.
Osiem lat żyła z myślą, że zabiła męża.
Osiem lat, w których się nie broniła, nie próbowała niczego udowadniać. Przyjęła wszystko. Bo pamiętała krew. Krzyk. Upadek Igora.
— I… czy ktoś jeszcze wie? — zapytała.
— Tato… i ten pan, powiedziała Liza. Pan z dużym, czarnym samochodem.
Marina powoli wstała. Nogi jej się trzęsły.
Spojrzała na zdjęcie na krzyżu. Twarz Igora — uśmiechnięta, jak przedtem.
— Skoro cię tu nie ma… to gdzie jesteś? — mruknęła.
W jej umyśle wspomnienia zaczęły się inaczej łączyć.
Tego wieczoru… nie widziała wyraźnie.
Igor wszedł do domu wściekły. Pokłócili się. On krzyczał. Ona płakała.
Potem… ktoś zapukał do drzwi.
Mężczyzna.
Igor go znał.
Rozmowa stała się napięta.
Potem… hałas. Pchnięcie. Igor upadł.
Ale nie widziała dokładnego momentu.
Tylko krew.
Tylko horror.
A ten mężczyzna… zniknął.
Marina poczuła, jak coś w niej pęka.
— Lizo, gdzie jest teraz twój ojciec? — zapytała nagle.
— Jest tam, przy bramie.
Nie myśląc dłużej, Marina ruszyła w stronę wejścia na cmentarz.
Każdy krok stawał się coraz bardziej zdecydowany.
Docierając do bramy, zobaczyła strażnika — mężczyznę po pięćdziesiątce, o zmęczonej twarzy.
— Czy jesteś ojcem Lizy? — zapytał wprost.
Mężczyzna drgnął.
— Tak… ale kim pan jest?
— Marina Gromowa.
Imię i nazwisko padło między nimi ciężko.
Strażnik zbladł.
— Ja… Nic nie wiem…
— Jeszcze cię nie pytałam — powiedziała spokojnie, ale stanowczo. — Powiedz mi tylko jedno: kto przyjechał furgonetką?
Mężczyzna milczał przez kilka sekund.
Potem westchnął.
— To był… rozkaz. Powiedzieli, że nie powinien być tam pochowany.
— Kto „mówił”?
— Ważny człowiek… w mieście. Biznesmen. Widziałem go już wcześniej w telewizji.
Marina poczuła zawroty głowy.
— Jak on się nazywa?
Strażnik zawahał się. Potem powiedział powoli:
— Dumitru Vasile.
To imię uderzyło ją jak grom z jasnego nieba.
Dumitru Vasile.
Partner Igora.
Mężczyzna, z którym robiła interesy.
Mężczyzna, który był w ich domu tego wieczoru.
Prawda uderzyła ją jak fala.
Nie ona.
On.
Zabił Igora.
I pozwolił jej za to zapłacić.
Marina na chwilę zamknęła oczy.
Osiem straconych lat.
Osiem lat milczenia.
Ale już nie była tą samą kobietą.
Powoli odwróciła się do strażnika.
— Dziękuję.
Po czym spojrzała z powrotem na pusty grób.
— Igorze… jeśli przeżyjesz… znajdę cię. A jeśli nie… wymierzę sprawiedliwość.
Słońce powoli zachodziło nad cmentarzem.
Po raz pierwszy od ośmiu lat Marina nie czuła już tylko poczucia winy.
Czuła coś nowego.
Moc.
I cel.
I tym razem… nie zamierzała milczeć.