„Proszę pani, dlaczego pani nie otwiera, kiedy nas pani woła?” – zapytał ktoś, cicho się śmiejąc.
„Co się stało? Nic nie zrobiliśmy” – powiedziała.
„Otrzymaliśmy zgłoszenie, że weszła pani na posesję, która do pani nie należy”.
Marina instynktownie zerknęła na dom po drugiej stronie ulicy.
Mieszkała tam Ina.
Zasłona nagle się poruszyła, skrywając zadowoloną twarz.
„To mój dom. Mam dokumenty”.
Szukała dokumentów, gdy usłyszała samochód podjeżdżający pod bramę.
Podała je policjantowi.
„Musimy sprawdzić, czy nie są fałszywe…” – powiedział.
Ale nie zdążył dokończyć.
Z samochodu wysiadł…
…starszy pan z pociągu.
Marina była zdyszana.
Przez chwilę myślała, że śni. Ta sama twarz, te same łagodne oczy… ale teraz był schludnie ubrany, wyprostowany, pewny siebie.
Policjanci natychmiast ruszyli w jego stronę.
„Pułkowniku” – powiedział jeden z nich z szacunkiem.
Marina poczuła, jak miękną jej nogi.
Pułkowniku?
Starszy mężczyzna powoli podszedł do niej i uśmiechnął się.
„Spotkaliśmy się już wcześniej, prawda?”
Marina nie wiedziała, czy płakać, czy uciekać.
„Pan… z pociągu…”
Skinął głową.
„Tak. I jestem panu winien więcej, niż pan myśli”.
Policjant, który ją wcześniej przesłuchiwał, spojrzał na nich zmieszany.
„Pułkowniku, o co tu chodzi?”
Starszy mężczyzna zmienił ton, spoważniając:
„O fałszywym doniesieniu. I o skrzywdzonej kobiecie”.
Wskazał na Marinę.
„Ona jest właścicielką domu”.
Policjant zamarł.
„Ale sąsiedzi mówili, że…”
„Sąsiedzi kłamią” – przerwał mu starszy mężczyzna.
W tym momencie brama po drugiej stronie ulicy nagle się otworzyła.
Ina wyszła nerwowo.
„Co tu się dzieje? Wołałam! Ten dom nie jest jej!”
Marina odwróciła się do niej i coś w niej pękło.
Cały ten ból, cała ta zdrada… wszystkie wspomnienia.
„Dlaczego, Ina?” zapytał cicho.
Ina zaśmiała się zimno.
„Bo na nic nie zasługujesz! Zawsze byłaś wyżej ode mnie. Teraz moja kolej!”
Staruszek obserwował scenę w milczeniu.
Potem powiedział spokojnie:
„Ciekawe”.
Gestem wskazał policjanta.
„Sprawdź skargę. I… sprawdź też akta starszej pani”.
Marina zamarła.
„A akta…?”
Staruszek spojrzał na nią łagodnie.
„Wtedy nie byłaś traktowana sprawiedliwie”.
Podszedł kolejny policjant:
„Pułkowniku… istnieją podejrzenia, że złożone wówczas zeznania były fałszywe”.
Ina zbladła.
„Co… co pan mówi?!”.
„Mówimy prawdę” – odpowiedział.
„A prawda zawsze wychodzi na jaw”.
W ciągu kilku minut sytuacja całkowicie się odwróciła.
Ina zaczęła krzyczeć.
Policjanci ją przesłuchiwali, obserwowali, patrzyli na nią inaczej.
Marina stała nieruchomo.
Jakby jej życie… przepisywało się na jej oczach.
Starszy mężczyzna podszedł ponownie.
„Czy wie pan, dlaczego jechałem pociągiem bez biletu?”
Skinęła głową.
„Bo chciałem sprawdzić, czy są inni tacy jak pan”.
Marina poczuła, jak napływają jej łzy.
„I… czy są?”
Uśmiechnął się.
„Tak. I właśnie takiego znalazłem”.
Spojrzała na dom.
„Straciłaś wiele… ale nie wszystko”.
Słońce zaczynało wschodzić nad opustoszałą wioską.
Po raz pierwszy nie wydawała się już taka pusta.
Po raz pierwszy… Marina nie czuła się już samotna.