Po trzech dniach Andriej nie mógł już zaznać spokoju.
W pracy walczył, w domu cisza przytłaczała go jeszcze bardziej. Bez Olega mieszkanie wydawało się opustoszałe. Nie było porozrzucanych zabawek, nie było dziecięcego głosu… tylko cisza i zmęczenie.
A myśl o Elenie nie dawała mu spokoju.
Więc w sobotni poranek wsiadł z powrotem do samochodu i pojechał do wioski.
Droga wydawała się krótsza niż kiedykolwiek.
Kiedy dotarł na miejsce, Elena była na podwórku, z podwiniętymi rękawami, rąbając cienkie drewno na opał. Dzieci biegały wokół niej, śmiejąc się.
Oleg też był wśród nich.
I on się śmiał.
Andriej zamarł na kilka sekund.
Dawno go takiego nie widział.
„Przyszedłeś…” powiedziała po prostu Elena, nie puszczając siekiery w dłoni.
— Obiecałem — odpowiedział.
Tego dnia Andriej pracował od rana do wieczora. Naprawił płot, wymienił kilka desek w stodole, narąbał drewna.
Nikt nie uważał go za tak… przydatnego od dawna.
Wieczorem usiedli na ławce przed domem. Dzieci spały.
— To niełatwe — powiedział, patrząc w ziemię.
— Ty też nie — odpowiedziała Elena.
Po raz pierwszy nie unikali tematu.
Opowiedzieli sobie wszystko.
O tęsknocie.
O zmęczeniu.
O nocach, kiedy nie mieli z kim porozmawiać.
W kolejnych dniach Andriej przychodził coraz częściej.
Najpierw w weekendy.
Później, raz w tygodniu.
Potem zaczął przenosić swoje rzeczy „tymczasowo”.
Aż pewnego wieczoru Oleg powiedział po prostu:
— Tato… możemy tu zostać?
Andriej spojrzał na Elenę.
A ona nic nie powiedziała.
Uśmiechnął się tylko.
I wtedy zrozumiał.
Nie chodziło o to, żeby kogoś zastąpić.
Nikt nie mógł zająć miejsca Cataliny.
Ale życie się nie zatrzymało.
Pewnego dnia Andriej pojechał do miasta, rzucił pracę i znalazł pracę bliżej.
Nie zarabiał tyle samo.
Ale wróci do domu przed zachodem słońca.
I po raz pierwszy od dawna dom nie był pusty.
Był hałas.
Było życie.
Ktoś na niego czekał.
Pewnego wiosennego poranka w ogrodzie pachniało świeżą trawą.
Dzieci biegały boso.
Elena wieszała pranie.
Zupełnie jak w dniu, w którym się pojawił.
Andriej wyszedł z domu z czymś w ręku.
Zwykłym pierścionkiem.
Niedrogim.
Ale starannie dobranym.
Zatrzymał się przed nią.
— Elena… Nie wiem, jak to ładnie powiedzieć… ale wiem na pewno, że nie chcę już stąd wychodzić.
Spojrzała mu w oczy.
— My też nie chcemy, żebyś wychodził.
Uśmiechnął się.
— To… nie bądźmy już sami.
Elena nic nie powiedziała.
Po prostu skinęła głową.
I po raz pierwszy od dawna nie odwróciła się do okna.
Bo tym razem nie miała nic do ukrycia.