Elena stała nieruchomo przez chwilę. Jakby serce ścisnęło jej się w piersi.
Spojrzała jeszcze raz, uważniej. Nie miała wątpliwości. Cristina była tam, kilka metrów dalej, siedziała na ławce i patrzyła w morze, jakby nic się nie wydarzyło przez te wszystkie lata.
„Tak…” Elena odpowiedziała powoli, nie odrywając od niej wzroku.
Andriej zaczął powoli iść w kierunku kobiety, jakby bał się, że jeśli się pospieszy, obraz zniknie. Mihai przytulił się do Eleny jeszcze mocniej.
„My też idziemy?” wyszeptał.
Elena skinęła głową i ciężkim krokiem ruszyła za Andriejem.
Kiedy byli już blisko, Cristina odwróciła się. Przez chwilę patrzyli na siebie bez słowa. Jej oczy napełniły się łzami, gdy tylko zobaczyła dzieci.
„Andriej…?” powiedziała drżącym głosem.
Chłopak zatrzymał się przed nią. Nie uśmiechnął się. Nie rzucił się jej w ramiona, jak można by się spodziewać.
Wyprostował się i zapytał po prostu:
„Dlaczego odeszłaś?”
Pytanie padło ciężko, niczym kamień.
Cristina zakryła usta dłonią i zaczęła płakać. „Ja… Nie wiedziałam, jak wrócić… Popełniłam błąd… Bałam się…” – powiedziała przez łzy.
Elena poczuła gulę w gardle. Lata zmęczenia, poświęceń, nieprzespanych nocy… wszystko to przemknęło jej przez myśl.
„Siedem lat, Cristina” – powiedziała spokojnie, ale stanowczo. „Siedem lat nie dałaś ani jednego znaku”.
Cristina skinęła głową, zawstydzona. „Wiem… Wiem, że na nic nie zasługuję. Ale myślałam o nich każdego dnia…”
Mihai schował się za Eleną i cicho zapytał: „Kim jest ta dama?”
Jego słowa uderzyły jeszcze mocniej.
Cristina osunęła się na ławkę, szlochając.
Andriej spojrzał na Elenę. W jego spojrzeniu dostrzegł dojrzałość, której nie powinien mieć w jego wieku.
„To moja matka… ale ty…” – przerwał na chwilę, po czym powiedział wyraźnie: „To ty nas wychowałaś”.
Elena nie mogła się dłużej opierać i wzięła go w ramiona.
Po kilku minutach przytłaczającej ciszy Cristina wstała. Podeszła nieśmiało.
„Nie chcę ci niczego zabierać… ani niszczyć tego, co zbudowałeś” – powiedziała. „Przyszłam tu, bo nie mogłam dłużej żyć z poczuciem winy. Chciałam tylko… cię zobaczyć”.
Elena westchnęła głęboko.
„Dzieci to nie coś, co się zostawia i do czego wraca, kiedy tylko się chce” – powiedziała. „Ale to też ludzie. I mają prawo wyboru”.
Spojrzała na Andrieja.
„Czego chcesz?”
Chłopak milczał przez kilka sekund. Potem spojrzał na Cristinę z tęsknotą.
„Chcę cię poznać” – powiedział. „Ale nie chcę zostawiać matki”.
Uścisnął dłoń Eleny.
Cristina znów wybuchnęła płaczem, ale tym razem inaczej.
„To prawda…” – powiedziała cicho.
Tego popołudnia, na spokojnej plaży, nie wszystko zostało rozwiązane. Stracone lata nie zostały wymazane. Ale prawda została powiedziana.
I po raz pierwszy od dawna wszyscy dokładnie wiedzieli, gdzie jest ich miejsce.
Elena nic nie straciła.
A dzieci nie były już same.