Medycyna oferuje rozwiązania, że jest nadzieja. Był okrutny: powiedział jej, że to ona jest problemem. Drzwi zatrzasnęły się z hukiem niczym podmuch zimnego wiatru. Diana płakała w poduszkę, aż nie mogła już dłużej.
Minęły miesiące, ale cisza w mieszkaniu ją przytłaczała. Ani pędzle, ani farby nie miały już sensu. Kiedy szła do szkoły, uśmiechała się mechanicznie. Dzieci ją kochały, ale w jej oczach była pustka. Czasami wracała do domu i otwierała szufladę, w której trzymała kopertę z wynikami. Dotykała jej jak starej rany, a potem chowała ją z powrotem.
Czasami matka przychodziła ją odwiedzać, przynosząc zupę i kwiaty z targu. „To minie, mamo. Czas leczy rany” – mówiła jej delikatnie. Ale Diana nie wierzyła w czas. Wierzyła tylko w ciszę.
Pewnego deszczowego poranka wyruszyła nad jezioro, gdzie po raz pierwszy spotkała Andrieja. Mokre liście przyklejały się do jej butów, niebo było ołowiane. Usiadła na tym samym pniu, patrząc w lustro wody. Płakała, ale łzy nie przynosiły jej ukojenia. W kieszeni miała stary notes. Otworzyła go i zaczęła rysować. Z jej dłoni wyłaniał się zarys kobiety trzymającej w ramionach dwoje identycznych dzieci, z potarganymi włosami i szerokim uśmiechem. Wzdrygnęła się, czując dziwny dreszcz, jakby rysunek ożył.
W kolejnych dniach malowała wciąż ten sam obraz – dwoje bliźniaków śmiejących się nad jeziorem. Na każdym obrazie zmieniało się światło: raz był poranek, raz zmierzch. Nauczyciele w instytucie zauważyli jej przemianę i zaproponowali jej małą wystawę. Diana wahała się, ale przyjęła propozycję.
Wieczorem w dniu wernisażu ludzie z fascynacją przyglądali się jej pracom. Podszedł do niej starszy mężczyzna i powiedział: „Te dzieci… mają w sobie coś boskiego. Wydają się żywe”. Diana uśmiechnęła się gorzko: „Może to marzenia, które się nie narodziły”.
Kilka miesięcy później Andriej pojawił się ponownie. Stary, z zagubionym spojrzeniem. Loredana odeszła od niego po skandalu w firmie, a jego matka zmarła. Przyjechał, żeby uporządkować spadek po babci Diany, ale kiedy wszedł do mieszkania, zobaczył na ścianach dziesiątki obrazów dwójki dzieci.
Zatrzymał się, nie mogąc oderwać od nich wzroku. „Kim oni są?” zapytał.
„Nie wiem dokładnie” – powiedziała cicho Diana – „ale przychodzą do mnie w snach, odkąd odszedłeś”.
Andriej milczał. Podszedł do obrazu i dotknął twarzy jednego z chłopców. Jego oczy zwilgotniały. „Wydają się… moje”.
„Nie” – odpowiedziała łagodnie. „Są moje. Z mojej duszy”.
W tym momencie Diana poczuła coś wyzwalającego. Nie była już dziewczyną, która płakała w nocy. Była kobietą, która przeżyła. Podała mu dokumenty bez nienawiści.
Andriej chciał coś powiedzieć, ale słowa uwięzły mu w gardle. Wyszedł cicho, a drzwi zamknęły się powoli, niczym obracający się liść.
Po jego wyjściu Diana pozostała na środku pokoju, patrząc na obrazy. Zachodzące słońce igrało na twarzach namalowanych dzieci, nadając im realistyczny wygląd. I po raz pierwszy od dawna szczerze się uśmiechnęła.
Potem wyszła na zewnątrz, w stronę jeziora. W powietrzu unosił się zapach świeżego deszczu. Usiadła na tym samym pniaku, patrząc w niebo, które nabierało różowo-złotego odcienia.
W tej ciszy czuła, że życie się nie skończyło, a jedynie zaczęło od nowa – prostsze, czystsze, bez pustych obietnic. I gdzieś w głębi duszy wiedział, że czasami najpiękniejsze dzieła rodzą się właśnie z bólu.