Dyrektor pochylił się bez słowa, wziął mały ołówek i przyglądał mu się przez chwilę w milczeniu. Potem pochylił się nad Lizą i z ciepłym uśmiechem podał jej go.
— Chyba coś pani przeoczyła, mała — powiedział łagodnie.
Liza zamrugała ze zdumienia, a Sofia, zawstydzona ponad wszelkie wyobrażenie, próbowała coś powiedzieć, ale mężczyzna lekko uniósł rękę, powstrzymując ją.
— Proszę pani, chyba nie mieliśmy przyjemności się poznać. Jestem Marin Andrei, dyrektor generalny. Czy pani… Sofia, tak?
— Tak… Sofia Ionescu — odpowiedziała powoli drżącym głosem.
Swietłana wyprostowała plecy, czerwona ze zdenerwowania, próbując wyjaśnić sytuację.
— Panie Marin, ta pani przyszła z dzieckiem na rozmowę. Myślałem, że…
— Że dziecko nie ma tu nic do roboty? — przerwał jej spokojnie, ale spojrzeniem, które przeszyło ją niczym ostrze.
Swietłana zamilkła na moment.
— Wie pani, proszę pani — kontynuował — dorastałam bez matki. Mój ojciec pracował i nie miał nawet czasu, żeby mnie zawieźć do szkoły. Gdyby ktoś miał odwagę go za to osądzić, być może nie byłoby mnie tu dzisiaj.
W pokoju zapadła ciężka cisza. Liza, czując, jak napięcie ustępuje, uśmiechnęła się nieśmiało.
— Narysowałam dom — powiedziała, podnosząc kolorową kartkę.
Marin spojrzał na rysunek i znów się uśmiechnął.
— Piękny dom. Myślę, że pracujące matki też zasługują na bezpieczny dom, prawda, Lizo?
Dziewczynka entuzjastycznie skinęła głową, a Sofia ledwo powstrzymała się od płaczu.
— Pani Ionescu — powiedział — w tej firmie potrzebujemy ludzi, którzy wiedzą, co to znaczy walczyć. Nie tych, którzy chowają się za pozorami. Jest pani pracownicą.
Sofia oniemiała.
— Ale… ja… dziecko…
— Dziecko jest dowodem na to, że wie pani, co to znaczy odpowiedzialność — przerwał jej z uśmiechem. A jeśli kiedykolwiek nie będziesz miała z kim go zostawić, przyprowadź go. Mam siostrzenicę, która uwielbia kolorować.
Swietłana spuściła wzrok, kompletnie pokonana. Marin wyszedł z gabinetu tak spokojnie, jak wszedł, a Sofia stała tam przez chwilę, nie mogąc uwierzyć w to, co się stało.
Liza pociągnęła ją za rękaw.
— Mamo, ten pan jest dobry, prawda?
— Tak, kochanie, bardzo dobry — wyszeptała ze łzami w oczach.
Wychodząc z budynku, Sofia po raz pierwszy od dawna poczuła, że życie się do niej uśmiecha. Nie była już samotną matką szukającą pracy. Była kobietą, która zdołała przekuć dzień upokorzenia w nowy początek.
Po drodze, trzymając Lizę za rękę, powiedziała sobie: „Czasami Bóg zsyła pomoc właśnie wtedy, gdy czujesz, że już nie dasz rady”.
I po raz pierwszy po latach zawirowań Sofia szeroko się uśmiechnęła, a jej serce przepełniło się wdzięcznością i nadzieją.