Eduard lekko uniósł rękę.
— Puść ją… proszę.
Jego głos był spokojny, ale stanowczy. Kobieta zamarła.
— Nie… Nie chcę, żeby panu przeszkadzała, panie Eduardzie. To tylko dziecko…
— Wiem. Właśnie dlatego.
Dziewczynka lekko postukała dłonią w stół, szczęśliwa.
— Widzisz? Mogę!
Eduard się uśmiechnął. Lekkim, niezręcznym uśmiechem, którego nie używał od lat. Augustin, milczący świadek, o mało nie upuścił mu tacy z ręki.
— Jak się nazywasz? — zapytał Eduard.
— Maria, proszę pana. Jestem pokojówką. Przychodzę trzy razy w tygodniu.
— Maria… — powtórzył powoli, jakby chciał zapamiętać swój głos.
Klara wyciągnęła rękę i dotknęła swoich palców.
— Czemu pan nie widzi?
Pytanie padło po prostu, bez złośliwości. Maria zakryła usta dłonią, przestraszona.
— Klaro!
— Wszystko w porządku — powiedział Eduard. — Miałam wypadek.
— Ojej… bolało?
— Tak. Bardzo.
Dziewczynka podeszła bliżej.
— Mogę ci pomóc zobaczyć?
Eduard zaśmiał się krótko, bez ironii.
— Nie sądzę, kochanie.
— Tak. Mama mówi, że jeśli kochasz, możesz wszystko.
Maria spuściła wzrok. Głos jej drżał.
— Jej ojciec umarł… dużo mówi o miłości.
Tego wieczoru Eduard jadł po raz pierwszy, nie licząc dźwięków. Klara opowiedziała mu o kocie w bloku, o lalce bez oka i o tym, jak jej babcia robiła najlepsze naleśniki.
W kolejnych dniach prosił Marię, żeby przychodziła codziennie. Oficjalnie, do sprzątania. Nieoficjalnie, do Klary.
Zaczęli jeść razem. Potem słuchanie muzyki. Eduard kupował audiobooki dla dzieci, potem dla dorosłych, a potem dla Marii.
Pewnego wieczoru Klara przyniosła mu kartkę papieru.
— Narysowałam dla ciebie.
— Co narysowałeś?
— Nas. Ty jesteś duży, ja jestem mały. Ale jesteśmy razem.
Eduard przycisnął kartkę do piersi. Płakał. Po raz pierwszy od siedmiu lat.
Po roku zrobił coś, czego nigdy wcześniej nie robił. Wyszedł z domu bez ustalonego harmonogramu. Z Marią pod rękę i Klarą na ramionach.
Po dwóch latach przeniósł Marię do przyzwoitego mieszkania, blisko siebie. Nie z litości. Z wdzięczności.
Po trzech latach Klara poszła do przedszkola. Eduard był tam. Z białą laską, ale z wysoko uniesioną głową.
I pewnego dnia, przy dużym stole, z kilkoma zajętymi krzesłami, Eduard powiedział spokojnie:
— Dawno nie byłem sam.
Maria spojrzała na niego ze wzruszeniem.
— My też nie.
Eduard Munteanu, człowiek, który miał wszystko i nie miał nic, nauczył się najważniejszej rzeczy późno: czasami to nie oczy pozwalają ci widzieć życie. Ale dziecko, które wdrapuje się na krzesło i po prostu mówi:
„Siedzę z tobą”.