Gabriela powoli usiadła na brzegu łóżka. Serce waliło jej w piersiach, ale umysł miała jasny. Po tylu latach małżeństwa nie przerażał jej płacz, ale niesprawiedliwość.
Następnego ranka zrobiła sobie kawę, szeroko otworzyła okna i zaczęła się pakować. Bez pośpiechu. Z godnością.
W szufladzie z papierami znalazła coś, o czym Radu zupełnie zapomniał.
Cienką teczkę, pożółkłą od upływu czasu.
Umowę.
Lata temu, gdy dzieci były małe, Radu stracił pracę. Raty piętrzyły się, a on nie chciał słyszeć o pomocy. Potem Gabriela sprzedała odziedziczoną po rodzicach ziemię na wsi, niedaleko Pitești.
Za te pieniądze spłaciła połowę mieszkania.
Reszta została przepisana na Radu, „jako pana domu”.
Wtedy to nie miało znaczenia.
Teraz miało.
Drugiego dnia Gabriela poszła do prawnika, którego poleciła jej sąsiadka.
— Proszę pani, mieszkanie nie jest takie proste, jak myśli pani mąż — powiedziała jej spokojnie. — Ma pani niezbite dowody na znaczny wkład. I jeszcze jedno… mowa tu o pożyczce rodzinnej, podpisanej przez niego. Papier wartościowy na równowartość 120 000 lei, przeliczony na wartość bieżącą.
Gabriela uśmiechnęła się po raz pierwszy.
Trzeciego dnia Radu zdecydowanie się na niego odwrócił.
Drzwi były zamknięte.
Klucze leżały na stole.
Ale nie dla niego.
Gabriela czekała na niego w salonie. Jasne. Spokojnie.
— Co to takiego?! — podniosła głos.
— Prawda, Radu. Mieszkanie nie należy tylko do ciebie. A moje życie to nie jest coś, co możesz wyrzucić w trzy dni.
Podała mu dokumenty.
Radu zbladł.
— Co masz na myśli?
— No wiesz, połowa mieszkania jest moja. A twoja część jest gwarantowana długiem, który mi jesteś winien. Chcesz sprzedać? Świetnie. Podzielimy się sprawiedliwie. Chcesz zostać? Zapłać moją część. W przeciwnym razie… wyprowadź się.
Radu nic więcej nie powiedział.
Tego wieczoru Gabriela spała spokojnie.
Miesiąc później mieszkanie zostało sprzedane.
Za te pieniądze Gabriela kupiła małe, jasne mieszkanie, blisko dzieci.
Radu zamieszkał z Tanią.
Trzy miesiące później Tania powiedziała mu, że „nie jest już tak, jak kiedyś”.
Farbowane włosy nie pomagały.
A Gabriela, pewnej niedzieli, siedziała z wnukami w parku, jadła gorące bajgle i uśmiechała się.
Nie dlatego, że coś wygrała.
Ale dlatego, że się nie zatracił.