Marina powoli skinęła głową.
— Tak. Nicu. Dokładnie taki, jakim go poznałaś. Spokojny, uprzejmy, troskliwy. Wydawał się idealnym mężczyzną.
Paula poczuła ucisk w żołądku.
— Na początku było cudownie — kontynuowała Marina. — Dzwonił do mnie codziennie, przynosił kwiaty, rozmawiał o rodzinie, o przyszłości. A jego matka… zawsze u naszego boku. Zbyt blisko.
Paula z trudem przełknęła ślinę.
— I co się stało? — zapytała, choć czuła, że odpowiedź jej się nie spodoba.
Marina wzięła głęboki oddech.
— Po kilku miesiącach Oksana zaczęła rozmawiać o dokumentach. O tym, że bezpieczniej będzie przepisać mieszkanie na Nicu. „Jesteście tylko rodziną” — mawiała. „Co może być bardziej normalnego?”
Paula poczuła mdłości.
— Odmówiłam — kontynuowała Marina. — Wtedy zaczęły się kłótnie. Presja. Groźby. Nicu się zmienił. Nie był już tym samym mężczyzną, którego znałam. Krzyczał, oskarżając mnie o brak zaufania.
Paula przypomniała sobie niedawne rozmowy z mężem. Jego naleganie na „zamówienie dokumentów”. To, że ciągle prosił ją o podpisanie jakichś „nieistotnych” dokumentów.
„Pewnego dnia” – powiedziała Marina ze łzami w oczach – „obudziłam się z komornikiem pod drzwiami. Dokumenty były sfałszowane. Mieszkanie już nie było moje”.
Paula poczuła, jak nogi się pod nią uginają.
„Wyszłam z walizką. To wszystko”. – Marina zacisnęła pasek torby. – Dlatego cię szukałam. Słyszałam twoją teściową przez telefon. Mówiła dokładnie to samo.
Paula poczuła, jak wszystko się łączy. Szepty. Dokumenty. Pośpiech.
„Co mogę zrobić?” – zapytała cicho.
– Idź jutro do notariusza. Do prawnika. I niczego nie podpisuj. Niczego. – Marina spojrzała jej prosto w oczy. – A przede wszystkim… nie mów nikomu, kogo znasz.
Paula powoli zamknęła drzwi i oparła się o nie. Czajnik w kuchni bulgotał, ale nie mogła już go słyszeć.
Wieczorem Nicu wrócił do domu uśmiechnięty.
— Jutro zajmiemy się dokumentami — powiedział jej. — Formalnością.
Paula spojrzała na niego spokojnie.
— Jasne — odpowiedział. — Ale najpierw pójdziemy do mojego notariusza.
Twarz Nicu się zmieniła.
Następnego dnia prawda wyszła na jaw. Próba oszustwa. Sfałszowane pełnomocnictwo. Plan, który rozwijał się latami.
Mieszkanie pozostało Pauli.
Nicu odeszła od swojego życia, a Oxana Ionescu zniknęła z krajobrazu, ze wszystkimi swoimi planami.
Paula została w mieszkaniu swojej babci, ze spokojem, światłem i surową, ale jasną lekcją:
Czasami prawdziwy remont nie dotyczy domu, ale życia.