Mężczyzna pozostał nieruchomy przez kilka sekund.
Jego wzrok pociemniał, szczęka zacisnęła się, a dłoń trzymająca cukierka powoli opadła. Nie wyglądał już na pewnego siebie dyrektora, lecz na człowieka niespodziewanie poruszonego poważną wiadomością.
„Co powiedziałaś?” zapytał powoli, odchylając się w stronę dziewczynki.
„Jak ci mówiłam” – odpowiedziała cicho. „Mama płacze wieczorami. I mówi, że to niesprawiedliwe”.
Dyrektor nagle wstał.
„Dziękuję, mała. Idź do mamy” – powiedział, starając się zachować spokój.
Dziewczynka skinęła głową i pobiegła korytarzem, ściskając cukierka w dłoni.
Mężczyzna wyjął telefon i bez namysłu zadzwonił do sekretariatu.
„Zadzwońcie do wszystkich kierowników działów. Natychmiast. Pilne zebranie”.
Kilka minut później w dużej sali konferencyjnej panowała napięta atmosfera. Ludzie szeptali, patrzyli na zegarki, próbując odgadnąć przyczynę.
— Co się stało? — zapytał ktoś.
Dyrektor wszedł ostatni. Zamknął drzwi i usiadł na czele stołu.
— Dowiedziałem się dziś czegoś — zaczął. — Nie z raportów. Nie z liczb. Od dziecka.
Kilka osób uśmiechnęło się ironicznie.
— Sprzątaczka na trzecim piętrze — kontynuował — pracuje tu od sześciu lat. Żadnych urlopów. Żadnych podwyżek. Za najniższą krajową.
Uśmiechy zniknęły.
— Wiesz, ile ona zarabia? Trochę ponad 2000 lei. Wiesz, ile kosztuje jej czynsz? 1500 lei. Wiesz, co robi wieczorami? Płaci, żeby dziecko jej nie usłyszało.
W pokoju zapadła cisza.
— A wiesz coś jeszcze? — powiedział ostro. — Skoro już mówimy o milionach zysku, ta kobieta dzieli swoje pieniądze na dniówki, żeby mieć co położyć na stole.
Jeden z dyrektorów próbował coś powiedzieć, ale się powstrzymał.
— Nie chcę wymówek. Nie chcę wyjaśnień — kontynuował dyrektor. — Chcę rozwiązań. Od dziś.
Otworzył teczkę.
— Wszyscy pracownicy pomocniczy dostają podwyżki. Od dziś. Uczciwe umowy. Normalny grafik. Płatne urlopy. A sprzątaczka dostanie premię za ostatnie dwa lata.
— Ale budżet… — mruknął ktoś.
— Dostosowujemy budżet. Godność ludzi nie podlega negocjacjom.
Po spotkaniu dyrektor poszedł korytarzem. Zobaczył sprzątaczkę, która wciąż myła podłogę, ze spuszczoną głową.
— Proszę pani — powiedział spokojnie. — Proszę wejść na chwilę.
Kobieta była przestraszona.
— Czy zrobiłem coś złego?
— Nie. Wręcz przeciwnie.
Wyjaśnił jej wszystko, prosto, bez wielkich słów.
Kobieta zaczęła płakać. Nie ze wstydu. Z ulgą.
Dziewczynka spojrzała na nich, ściskając cukierka.
— Mamo — powiedziała — Mówiłam ci, że babcia jest szefową.
Dyrektor uśmiechnął się.
— Nie — odpowiedział. — Dzisiaj to ona jest szefową.
I po raz pierwszy od dawna, w biurze pełnym szkła i drogich garniturów, ktoś zrozumiał, że prawdziwych lekcji nie można wyciągnąć ze spotkań, ale z uczciwych ust dziecka.