Pod przesiąkniętym śniegiem i krwią futrem wilczyca miała głęboką ranę na brzuchu. Ale nie to przerażało kobietę najbardziej.
Coś owinęło ranę, która nie miała tam miejsca.
Drut.
Gruby, zardzewiały, ciasny jak pętla. Improwizowana pułapka, zastawiona przez kogoś bezlitosnego. Wilczyca próbowała się uwolnić, walczyła prawdopodobnie godzinami, aż zimno i utrata krwi ją powaliły.
Kobieta zakryła usta dłonią. Całe jej ciało drżało.
Młode warczały cicho, przestraszone. Nie agresywnie. Zdesperowane.
— Cicho… — wyszeptała, nie zdając sobie sprawy, że do nich mówi. Nie zrobię ci krzywdy.
Przez chwilę ogarnęła ją panika. Była sama, noc, zamieć, wilki. Nie miała przy sobie nic poza telefonem, starym kocem i małym nożem z zestawu samochodowego.
Chciała wstać.
A potem poczuła coś dziwnego.
Wilczyca, ostatkiem sił, odwróciła głowę i spojrzała jej prosto w oczy.
To nie była nienawiść. To nie był gniew.
To było spojrzenie, które znała aż za dobrze.
To samo spojrzenie, które miał jej syn na szpitalnym łóżku, kiedy nie mógł już mówić.
Błaganie.
Kobieta wybuchnęła płaczem.
„O mój Boże…” wyszeptała. Nie znowu.
Wyjęła koc z kufra i delikatnie narzuciła go na wilczycę. Potem, zmarzniętymi dłońmi, odchyliła się do tyłu w stronę wilczycy. Jej nóż drżał. Drut wbił się głęboko.
Pociągnęła powoli. Raz. Drugi raz.
Wilczyca jęknęła słabo.
— Wiem… Wiem… mruknęła kobieta. Mniej… mniej…
Nie wiedziała, ile czasu minęło. Minuty czy dziesiątki minut. Jej palce były zdrętwiałe, kolana mokre od śniegu. W końcu drut puścił.
Wilczyca pozostała nieruchoma.
Kobieta poczuła, jak coś pęka jej w piersi.
— Nie… proszę…
Wtedy zwierzę głęboko odetchnęło. Słaby, ale wyraźny dźwięk.
Młode zaczęły się poruszać pod kocem.
Kobieta zadzwoniła pod numer 112, a potem do pobliskiego strażnika leśnego. Przez łzy opowiedziała, co znalazła. Została ze zwierzętami, aż w zamieci pojawiły się światła samochodu.
Strażnicy przybyli szybko. Załadowali wilczycę na prowizoryczne nosze. Jeden z mężczyzn spojrzał na kobietę i skinął głową z szacunkiem.
— Zrobiłaś to, na co niewielu miałoby odwagę.
Kiedy było już po wszystkim, kobieta została sama przy krzyżu.
Śnieg padał teraz ciszej.
Dotknęła zimnego drewna i wyszeptała:
— Dziś uratowałam matkę… tak jak nie mogłam uratować ciebie.
Wiatr zawiał delikatnie, jakby w odpowiedzi.
I po raz pierwszy od wielu lat kobieta nie czuła się już zupełnie samotna.