Iulian podszedł bliżej, czując narastającą złość. Trawnik został odnowiony kosztem tysięcy lei. Stroje dzieci były zniszczone. Zasady były jasne.
„Klara!” krzyknął.
Niania odwróciła się nagle. Jej uśmiech zniknął. Dzieci zatrzymały się w miejscu, a ich śmiech nagle ucichł.
„Panie Havrileț…” powiedziała cicho.
Iulian spojrzał na błoto, potem na swoje ubrania, a potem znowu na nią.
„Dobrze wiesz, że na coś takiego nie pozwalam. Ten dom to nie plac zabaw w błocie”.
Luca instynktownie podszedł do Klary i wziął ją za rękę. Matei i Ana zrobili to samo.
Gest uderzył Iuliana mocniej niż błoto.
„Wejdźcie do domu” powiedział krótko. „Wszyscy”.
Dzieci weszły ze spuszczonymi głowami. Klara została.
„Jesteś zwolniony” – powiedział, nie podnosząc głosu. „Zapłacę ci za dzisiaj i możesz wyjść”.
Klara na chwilę zamknęła oczy. Potem wzięła głęboki oddech.
„Zanim pójdę… pozwól, że ci coś powiem”.
Iulian chciał odmówić. Ale coś w jej głosie go powstrzymało.
„Powiedz”.
„Dzisiaj w szkole nauczycielka do mnie dzwoniła. Luca z nikim nie rozmawia. Matei płacze. Ana boi się każdego głośnego dźwięku”.
Iulian zamarł.
„Twoje dzieci są grzeczne. Zbyt grzeczne. Boją się popełniać błędy. Boją się kogoś urazić”.
Zrobiła krok w jego stronę.
„Kiedy zaczął padać deszcz, Ana zapytała mnie, czy wolno jej dotykać błota. Powiedziała, że nie wie, jak to jest… bo nigdy jej nie wolno”.
Iulian poczuł ucisk w piersi.
„Wiesz, co zrobili w kałuży?” Clara kontynuowała, a jej oczy były wilgotne. „Śmiali się. Po raz pierwszy, nie oglądając się przez ramię”.
W tym momencie drzwi się otworzyły. Pojawiła się Ana, brudna i z szeroko otwartymi oczami.
„Tato… pomyliłam się?”
Iulian przykucnął, nie zdając sobie z tego sprawy. Błoto na jego garniturze nie miało już znaczenia.
„Nie, kochanie…” powiedział ochryple. „Tata się mylił”.
Spojrzał na Clarę.
„Dlaczego nikt mi nie powiedział, że się boją?”
„Bo dałaś im wszystko… mniej czasu i pozwolenia na bycie dziećmi”.
Na podwórku zapadła cisza.
Iulian wstał.
„Clara… nie jesteś zwolniona”.
Mrugnęła ze zdziwienia.
„Od jutra… chcę, żebyś pozwoliła im się pobrudzić. Niech się śmieją. Niech będą dziećmi”.
Luca skoczył mu w ramiona. Matei poszedł za nim. Ana chwyciła go za szyję ubłoconymi dłońmi.
Iulian uśmiechnął się po raz pierwszy od wielu lat.
Trawnik można by odnowić.
Ale dzieciństwo… nie.