Po skończeniu, Mihai cicho wyszedł z domu i wrócił wieczorem, udając, że cały dzień był w pracy.
W ogóle nie spał tej nocy.
Rano, z gorzką kawą w dłoni, otworzył laptopa i włączył obraz.
Nagrania wstrząsnęły nim mocniej niż zawalony plac budowy.
Paula nie robiła nic niezwykłego. To nie była magia. To nie była droga terapia. Była obecna.
Siadła z Aną na dywanie i budowały wieże z klocków. Kiedy wieża się zawaliła, nie denerwowała się. Śmiała się.
Kiedy Anę przestraszył hałas odkurzacza, Paula przerywała wszystko i bez słowa brała ją w ramiona.
„W porządku” – szeptała do niej. „Jestem tutaj”.
Podczas innej sesji Ana ubrudziła sobie ręce farbą. Mihai poczuł ucisk w żołądku. Natychmiast by ją zrugał.
Paula nie.
„Spójrz na swoje piękne dłonie” – powiedział. „Wyglądają jak dłonie artysty”.
Ana się uśmiechnęła. Potem powiedziała wyraźnie:
„Mama by się roześmiała”.
Mihai poczuł, jak coś pęka mu w piersi.
Tego wieczoru wezwał Paulę do gabinetu.
Kobieta weszła przestraszona, z rękami przyciśniętymi do piersi.
„Skoro chodzi o wczoraj… przepraszam…” – zaczęła.
„Dlaczego mi nie powiedziałaś, że rozmawia?” – zapytał spokojnie, ale głos mu się załamał.
Paula z trudem przełknęła ślinę.
„Bo prosił, żebym ci nie mówiła. Powiedział… że płaczesz, kiedy to robi”.
Mihaiowi zabrakło tchu.
„I… dlaczego on z tobą rozmawia?”
Paula wzruszyła ramionami.
„Bo nie boję się, że okażę się przy niej słaby. Bo nie wymagam od niej, żeby była grzeczna. Pozwalam jej być dzieckiem”.
Mihai usiadł na krześle.
Całe życie budował bloki mieszkalne, drogi, hotele. Wiedział, jak naprawić wszystko, poza własną rodziną.
„Paula…” – powiedział powoli. „Ile tu zarabiasz?”
Powiedziała mu niewielką, zawstydzoną kwotę.
„Od jutra twoja pensja wzrasta dwukrotnie. I… jeśli chcesz, to chciałabym, żebyś została”.
Paula wybuchnęła płaczem.
Ale prawdziwa zmiana nadeszła później.
W niedzielny poranek Mihai wszedł do kuchni i usiadł na podłodze obok Any.
„Nauczysz mnie też robić pianę?” – zapytał.
Ana długo na niego patrzyła. Potem podała mu gąbkę.
„Zgadza się, tato”.
Po raz pierwszy od dawna willa nie wydawała się pusta.
A Mihai zrozumiał coś, czego nie było w żadnej umowie: czasami miłość naprawia się rękami ubrudzonymi detergentem i cierpliwością.