Próbowałem mu odpowiedzieć, ale moje usta były zdrętwiałe. Jedyne, co zdołałem powiedzieć, to:
— Dziecko…
Mężczyzna natychmiast położył rękę na moim brzuchu.
— On jeszcze oddycha. Musimy działać szybko.
W ciągu kilku minut zostałem przeniesiony do helikoptera, gdzie czekał już na mnie zespół medyczny. Ostatnią rzeczą, jaką pamiętam, zanim straciłem przytomność, był jego głos:
— Nie zgub się. Szukam jej od dwudziestu ośmiu lat. Nie stracimy jej teraz.
Obudziłem się trzy dni później na prywatnym oddziale w szpitalu w Braszowie.
Pierwszą rzeczą, jaką zrobiłem, było położenie ręki na brzuchu.
Lekarz uśmiechnął się do mnie.
— Pani syn żyje. Urodził się przedwcześnie, ale jego stan jest stabilny i znajduje się na oddziale intensywnej terapii.
Wybuchnąłem płaczem.
Nieco później siwowłosy mężczyzna wszedł do rezerwatu.
Po prostu się przedstawił.
— Nazywam się Alexandru Popescu.
Spojrzałam na niego bez słowa.
— Jestem twoim biologicznym ojcem.
Zaniemówiłam.
Mama powiedziała mi tylko, że mój ojciec zniknął, zanim się urodziłam. Nigdy nie powiedział mi, kim był ani dlaczego odszedł.
Alexandru wyjaśnił, że mnie nie porzucił. Był na misji humanitarnej za granicą, kiedy moja matka postanowiła zerwać kontakt, wierząc, że ich związek nie ma przyszłości. Próbował mnie odnaleźć przez lata i po śmierci mojej matki w końcu dowiedział się, gdzie mieszkam.
Przyjechał, żeby się ze mną spotkać.
Zamiast tego znalazł ślady usiłowania zabójstwa.
W ciągu następnych dni dowiedziałam się, że helikopter należał do jego firmy. Wyruszył do Bucegi z ekipą ratunkową, gdy tylko pracownik zauważył samochód Mihaia porzucony na obszarze, na którym ogłoszono ostrzeżenie przed zamiecią.
To nie był wypadek.
To zadecydowało o życiu lub śmierci.
Kiedy byłem już wystarczająco silny, Alexandru położył mi na stole teczkę.
— Policja wszczęła śledztwo. Ale potrzebują czegoś więcej niż tylko podejrzeń.
Otworzyłem teczkę.
W środku znajdowały się zdjęcia zarejestrowane przez kamery pobliskiego schroniska turystycznego. Mihaia i Andreeę widziano razem przed wyprawą. Nagrania pokazały, że rozmawiali o polisie ubezpieczeniowej i że jeśli ja i dziecko nie przeżyjemy, on zostanie jedynym beneficjentem.
Znalazłem również historię ich rozmów telefonicznych z dnia zdarzenia.
Śledczy później uzyskali usunięte wiadomości z ich telefonów.
Plan był przygotowany wiele miesięcy wcześniej.
Dwa miesiące później opuściłem szpital, trzymając w ramionach mojego synka.
Nie wróciłem do domu.
Poszedłem prosto na komendę policji.
Tego samego dnia Mihaia i Andreeę wezwano na przesłuchanie.
Kiedy wszedłem do pokoju, Mihai zamarł.
— Nie… to niemożliwe…
Spojrzałam mu w oczy po raz pierwszy od upadku.
— Powiedziałeś, że nasz syn i ja nie będziemy bardzo cierpieć. Myliłeś się. Oboje przeżyliśmy.
Nie podniosłam głosu.
Nie było potrzeby.
Wszystkie dowody mówiły już same za siebie.
Proces trwał prawie rok. Opinie biegłych, odzyskane wiadomości, zeznania ratowników i analiza polisy ubezpieczeniowej dowiodły, że moje pchnięcie nie było przypadkowe.
Sąd skazał go za usiłowanie zabójstwa, a Andreeę za współudział.
W dniu, w którym wyrok się uprawomocnił, wyszłam z sali sądowej z synem na rękach i Alexandru u boku.
Spojrzałam w czyste niebo góry, która niemal stała się moim grobem.
Rok temu myślałam, że moje życie się tam skończyło.
W rzeczywistości tam się zaczęło nowe.
Nie to, które sobie wyobrażałam, ale takie, w którym mój syn miał szansę dorosnąć.