Wzięłam głęboki oddech i spojrzałam najpierw na Renatę, która zniknęła w swoim pokoju.
Potem spojrzałam na pana Ernesta.
Jego oczy były pełne łez.
Skinął mi niemal niedostrzegalnie głową, jakby chciał powiedzieć, że decyzja należy do mnie.
— Młody mężczyzna na zdjęciu to pani syn — powiedziałam cicho. I ojciec Renaty.
W domu zapadła ciężka cisza.
Martin pozostał nieruchomo.
— Co masz na myśli?
Wzięłam mu zdjęcie z ręki.
— Miał na imię Alexandru. Poznaliśmy się na studiach. Byliśmy razem prawie dwa lata, kiedy zginął w wypadku samochodowym. Byłam w trzecim miesiącu ciąży i nawet nie zdążyłam mu powiedzieć.
Pan Ernest zasłonił oczy dłonią.
— Dowiedział się po pogrzebie — ciągnęłam. Szukał mnie kilka tygodni później. Powiedział mi, że jestem jedyną cząstką jego syna, jaka pozostała na świecie.
Martin nic więcej nie powiedział.
— Nie chciałem brać pieniędzy. Ale pan Ernest powiedział mi, że nie robi tego dla mnie. Robi to dla swojej wnuczki.
Staruszek podniósł wzrok.
— Mój syn zrobiłby wszystko dla swojego dziecka. Ja po prostu starałem się robić to samo, co on.
Byłem wzruszony do łez.
— Dlatego pytał o „małą dziewczynkę” w każdy piątek. Dlatego kupował kwiaty na grób syna. I dlatego napisał mi w wiadomości, że nie ma już nic do sprzedania.
Martin wpatrywał się w pana Ernesta.
— Sprzedałeś coś, żeby wysłać mu pieniądze?
Staruszek uśmiechnął się smutno.
— Najpierw samochód. Potem kolekcja zegarków. Potem kawałek ziemi odziedziczony po rodzicach. Niewiele zostało do sprzedania.
Martin przyłożył dłoń do czoła.
— O mój Boże…
— Nie chciałem, żeby Renata tęskniła za ojcem ani dziadkiem — powiedział pan Ernest. — Ale nie chciałem też wdzierać się na siłę do waszego życia.
Zrobiłem krok w jego stronę i przytuliłem go.
To był pierwszy raz od tylu lat.
Czułem, że drży.
— Wybacz mi — powiedział Martin cicho. Pomyślałem…
— Wiem, co sobie pomyślałeś — przerwałem mu. I szczerze mówiąc, gdybym tylko zobaczył wiadomości, prawdopodobnie wyciągnąłbym ten sam wniosek.
Martin podszedł bliżej do pana Ernesta.
— Przepraszam.
Staruszek wyciągnął rękę.
— Najważniejsze, że teraz znacie prawdę.
Tego wieczoru razem otworzyliśmy pudełko.
W środku były ubranka dla niemowląt, kilka starych zabawek, pluszowy miś i album ze zdjęciami.
Wszystkie należały do Alexandru.
Kiedy Renata wyszła z pokoju, pan Ernest z trudem uklęknął przed nią.
— Czy mogę pani coś dać?
Skinęła głową.
Podał jej pluszowego misia.
— Należał do pani taty, kiedy był mały.
Renata wzięła go i przytuliła do piersi, nic nie mówiąc.
Kilka dni później poszliśmy razem na cmentarz.
Po raz pierwszy pan Ernest pokazał nam grób, na który co piątek przynosił kwiaty.
Renata położyła bukiet stokrotek i zapytała:
— Czy to tu śpi tatuś?
Pochyliłam się obok niej.
— Tak, kochanie.
Spojrzał na zdjęcie na pomniku i uśmiechnął się.
— Wygląda jak ja.
Poczułam, jak dłoń pana Ernesta ściska moją.
W tym momencie zrozumiałam, że chociaż Renata straciła ojca, zanim go poznała, nigdy nie została pozbawiona jego miłości. Przez lata żyła dzięki milczącym gestom dziadka, który przekuł własny ból w troskę o jedyną cząstkę swojego syna, jaka pozostała na świecie.