“Naprawdę myślałeś, że nie wiem?”
Jego matka nigdy nie była przeziębiona.
Pani Maria zadzwoniła do niego tego ranka, żeby powiedzieć mu, co ukrywała przez wiele tygodni.
Dlatego zatrzymał samochód.
Dlatego odwiózł mnie do szpitala i odszedł.
Nie poszedł się nikim zaopiekować.
Poszedł, bo jego matka miała dowód.
Uścisnęłam dłoń Mariusza w obecności mojego męża.
I nigdy go nie puściłam.
Radu ponownie wziął torbę z prezentami dla dziewczynki i powoli posadził ją na krześle.
Nachylił się do mojego ucha, żeby pielęgniarki nie słyszały, i zanim się odwrócił, powiedział mi prawdziwy powód, dla którego poszedł rano do matki.
— Moja matka pokazała mi wyniki testu DNA, który zrobiła potajemnie — wyszeptał. Wynikało z nich, że Renata nie może być moją córką.
Czułam, jak krew mi gęstnieje.
Marius stał nieruchomo.
— I uwierzyłaś jej? — zapytałam.
Radu zamknął oczy.
— Nie chciałam jej wierzyć. Ale od miesięcy powtarzała mi, że coś jest nie tak. Że Marius jest zbyt obecny w naszym życiu. Że nie mogę opuścić tylu konsultacji, żeby coś między wami nie zaszło.
Spojrzałam na Mariusa.
Jego twarz była blada.
— Jakiego testu? — zapytał.
Radu wyjął kopertę z kieszeni płaszcza.
— Tego.
Otworzyłam ją.
Nie było oficjalnego wyniku.
Tylko wydruk z internetu, bez papieru firmowego z laboratorium, bez nazwiska, bez podpisu.
Podniosłam wzrok.
— To absolutnie niczego nie dowodzi.
W tym momencie weszła pielęgniarka.
Widząc napięcie w pokoju, poprosiła nas o ściszenie głosu.
Marius wstał.
— Jeśli chcesz, odejdę.
Wzięłam go za rękę.
— Nie. Zostałeś, kiedy najbardziej cię potrzebowałam.
Radu przeczesał włosy dłonią.
— Ja… Źle zrobiłam, wychodząc.
— Pomyliłaś się w chwili, gdy uwierzyłaś matce, zanim ze mną porozmawiałaś.
Przez kilka sekund nikt nic nie mówił.
Wtedy Marius przerwał ciszę.
— Koniec z podejrzeniami. Przeprowadzimy prawdziwy test. Wszystkie trzy, jeśli będzie trzeba.
Radu się zgodził.
— Tak.
Dwa tygodnie później poszliśmy do autoryzowanego laboratorium.
Czekanie na wynik było trudniejsze niż poród.
W dniu, w którym otrzymałam kopertę, Radu trząsł się ze strachu.
Otworzył ją drżącymi rękami.
Wystarczyło pierwsze zdanie.
„Prawdopodobieństwo ojcostwa wynosi 99,999%”.
Renata była jego córką.
Radu wybuchnął płaczem.
— Przepraszam…
Spojrzałam na niego, nic nie mówiąc.
Jego matka go okłamała.
Później przyznała, że wszystko zmyśliła, przekonana, że Marius i ja mamy romans. Zbyt często go widywała i sama doszła do własnych wniosków.
Radu przestał z nią rozmawiać na jakiś czas.
Nie po to, żeby ją ukarać.
Ale dlatego, że musiał zrozumieć, jak mógł pozwolić, by podejrzenia zniszczyły jego rodzinę.
Jeśli chodzi o Mariusa i mnie, nasza przyjaźń pozostała niezmieniona.
Był tym mężczyzną, który był przy mnie, kiedy go potrzebowałam.
Nic więcej.
Po kilku miesiącach Radu zapytał mnie, czy mogłabym mu wybaczyć.
Odpowiedziałam szczerze.
— Mogę ci wybaczyć, że mną manipulowano. Ale minie dużo czasu, zanim znów będę mogła ci zaufać.
Skinął głową.
Wiedział, że zaufanie nie jest potrzebne.
On się odbudowuje.
I każdego wieczoru, gdy trzymał córkę w ramionach, nie słuchając już głosów wokół siebie, a jedynie swojego serca, robił krok w stronę rodziny, którą prawie stracił.