Marina nic więcej nie powiedziała.
Niosła ciężkie pudło sama, zaciskając zęby, czując, jak coś w niej powoli pęka. Najbardziej bolały ją nie plecy, ale upokorzenie.
Wieczorem, po włożeniu wszystkiego do lodówki, otworzyła drzwi i stanęła. Półki były pełne po brzegi. Ponad tysiąc lei wydanych w ciągu jednego dnia. Prawie połowa tego, co zaoszczędziła na łazienkę.
Wtedy lodówka wydała krótki dźwięk i zamilkła.
Nie było światła. Nie było chłodzenia. Nic.
— Victor… — powiedziała powoli. — Lodówka się zepsuła.
Westchnął zirytowany.
— Teraz? Serio? Nie dało się jej zepsuć po świętach?
Antonia Petrescu podskoczyła jak hot dog.
— Co masz na myśli mówiąc, że się zepsuła?! Moje mięso! Ryba! Wiesz, ile to wszystko kosztuje?!
Marina oparła się o ścianę. Poczuła, jak miękną jej kolana.
— Jest stary… Od lat powtarzam, że trzeba go wymienić.
— Nie obchodzi mnie to! — wtrąciła teściowa. — Zadzwoń natychmiast do serwisu. Albo kup nowy. Nie zniszcz stołu sylwestrowego!
Marina rozejrzała się po kuchni. Popękane płytki. Cieknący zlew. Zepsuta lodówka. I trzy osoby, które wszystkiego od niej oczekiwały.
Potem, po raz pierwszy od sześciu lat, powiedziała:
— Nie.
Wiktor odwrócił się zaskoczony.
— Jakie „nie”?
— Już nic nie kupuję. Już niczego nie naprawiam. Już nikomu nie gotuję.
Jej teściowa wybuchnęła:
— Jesteś niewdzięczna! Po tym wszystkim, co dla ciebie zrobiłam!
— Co ty zrobiłaś? — Marina podniosła głos, spokojnie, ale stanowczo. — Zrobiłaś ze mnie kucharkę, opiekunkę i pokojówkę. Z moich pieniędzy. Z mojej pracy.
Wiktor wstał gniewnie.
— Daj spokój, nie przesadzaj. Znów robisz z siebie ofiarę.
Marina poszła do sypialni, wyjęła teczkę z oszczędnościami i położyła ją na stole.
— To moje pieniądze. Na mój dom. Na moje życie. Sylwestra w tym roku u nas nie obchodzimy.
— A gdzie jemy?! — krzyknęła teściowa.
— W restauracji. Albo u ciebie. Albo gdziekolwiek chcesz.
Zapadła ciężka cisza.
Antonia Petrescu wyszła narzekając. Wiktor zatrzasnął za nią drzwi.
W Sylwestra Marina została sama. Z prostą zupą, świecą i spokojem. Już nie gotowała. Już nie prała. Nikomu nic nie tłumaczyła.
2 stycznia wezwała hydraulika. Wymienił lodówkę. Rozpoczął się remont łazienki.
A miesiąc później, kiedy Victor powiedział jej, że „mama wciąż jest zła”, Marina spokojnie odpowiedziała:
— Ja też. Sześć lat. Już po wszystkim.
I po raz pierwszy Nowy Rok naprawdę oznaczał początek.