Przez kilka sekund nikt nic nie mówił.
Kobieta wciąż trzymała wiadro w dłoni.
Maria ocierała łzy grzbietem dłoni.
A Nea Vasile patrzyła na nią bez mrugnięcia okiem.
W końcu kobieta powoli odstawiła wiadro na stół.
Potem podeszła do banknotów rozsypanych w kurzu.
Zbierała je jeden po drugim.
Kurcz przywarł do nich.
Kilka osób obserwowało tę scenę w milczeniu.
Kobieta wydawała się coraz bardziej zawstydzona.
Nie miała już w sobie tej wyższości, którą miała na początku.
Podeszła do Marii i podała jej pieniądze.
— Przepraszam.
Dziewczynka nie odpowiedziała.
Była zbyt zaskoczona.
— Nie powinnam była tego robić — kontynuowała kobieta.
Nea Vasile zdjęła wiadro ze stołu.
— Teraz jest inaczej.
Włożył je do rąk kobiety.
— Teraz za to zapłaciłeś.
Kobieta patrzyła na truskawki przez kilka sekund.
Potem spojrzała na staruszka.
— Masz rację.
To nie była idealna wymówka.
Ale to było prawdopodobnie więcej, niż kiedykolwiek komukolwiek zaoferował.
Zanim wsiadł do samochodu, jeszcze raz zwrócił się do Marii.
— Powodzenia z torbą szkolną.
Po czym odjechał.
Kur wzbijany przez koła samochodu powoli rozprzestrzenił się po drodze.
Maria stała nieruchomo.
— Dziadku…
— Tak?
— Czemu jej nie zbeształeś mocniej?
Staruszek uśmiechnął się.
— Bo nie musiałem.
— Nie?
— Nie.
Usiadł obok niej na drewnianej ławce.
— Czasami najtrudniejszą rzeczą dla mężczyzny jest zmusić się do spojrzenia w lustro.
Maria zebrała pieniądze w dłoni.
— Myślisz, że się zawstydziła?
— Chyba tak.
Stali przez chwilę, patrząc na drogę.
Potem starzec potargał jej włosy.
— Nigdy o niczym nie zapominaj.
— O czym konkretnie?
— Twoja praca ma wartość. Nie pozwól, żeby ktokolwiek wmówił ci coś innego.
Dziewczynka się uśmiechnęła.
Bo tego dnia nauczyła się czegoś ważniejszego niż wartość wiadra truskawek.
Dowiedziała się, że szacunku nie da się kupić pieniędzmi.
A ludzie, którzy pracują uczciwie, nigdy nie powinni stać przed nikim z pochyloną głową.