Motocyklista powoli zdjął rękawiczki i schował je do kieszeni, nie spuszczając psa z oka.
Potem wstał i wyjął telefon.
„Gdzie jest najbliższa klinika weterynaryjna?” zapytał kogoś po drugiej stronie połączenia.
Zatrzymał się, słuchając.
„Dobrze. Przygotuj salę operacyjną. Zapłacę.”
Lily zamrugała, nie rozumiejąc.
„Proszę pana…?”
Mężczyzna spojrzał na nią.
„Jak się pani nazywa?”
„Lily…
„No cóż, Lily” – powiedział spokojnie – „nie stój tu dłużej.”
Wyjął portfel, wyjął kilka banknotów i włożył je do szklanego słoika.
Po czym, nie zatrzymując się, wyjął jeszcze trochę pieniędzy i wręczył je jej.
— To nie litość. To pomoc.
Przechodnie zaczęli zwalniać. Niektórzy już całkowicie się zatrzymali.
Ale motocyklista nie skończył.
Wstał i krótko zagwizdał.
W niecałą minutę zza rogu wyłoniły się dwa motocykle. Potem kolejny. I kolejny.
Kiedy się zatrzymali, było ich pięciu.
Równie rosli, równie wytatuowani mężczyźni, cicho zsiadali z motocykli i podchodzili.
Jeden z nich zapytał:
— Co się stało?
Motocyklista wskazał na psa.
— Mamy pacjenta.
Bez dalszych pytań, jeden z nich otworzył bagażnik pobliskiego pickupa, którego czasami używali do transportu.
— Zabierzemy go teraz — powiedział.
Lily pozostała nieruchoma.
— Czy ja też mogę jechać? – zapytał cicho.
Mężczyzna patrzył na nią przez kilka sekund.
Potem skinął głową.
„Tak. Zostań z nim”.
Kiedy ostrożnie podnosili Buddy’ego, pies cicho zaskomlał i musnął pyskiem jej dłoń.
Prowadzący motocyklista pochylił się i powiedział:
„Zrobiłaś wszystko, co musiałaś. Zajmiemy się tym od teraz”.
I po raz pierwszy tego dnia Lily poczuła, że nie jest sama.
A gdy konwój motocyklistów powoli zbliżał się do kliniki, przechodnie, którzy wcześniej mijali ich obojętnie, teraz obserwowali ich w milczeniu – zdając sobie sprawę, że czasami „najbardziej przerażający ludzie” to ci, którzy pojawiają się wtedy, gdy najbardziej potrzebujesz pomocy.