Alexandru zareagował bez namysłu.
Wybiegł z domu.
— Puść ją! — krzyknął głosem, którego nawet on nie rozpoznał.
Mężczyzna trzymał Simonę za ramię, a kobieta próbowała wyciągnąć Ioanę z samochodu.
Reklamy
Ioana rozpaczliwie płakała.
Nie było już ciszy.
Zapanował czysty strach.
Alexandru rzucił się w ich stronę.
Nie był mężczyzną przyzwyczajonym do walki wręcz, ale w tej chwili nie miało znaczenia, kim on był.
Liczyło się tylko to, że to były dzieci.
Jego… czy nie… ale były pod jego opieką.
Pchnął mężczyznę z całej siły.
Simona upadła na kolana i czołgała się w kierunku samochodu.
Kobieta wyciągnęła nóż.
— Trzymaj się stąd z daleka! — krzyknęła.
Alexandru jednak się nie zatrzymał.
Złapał kobietę za rękę i wykręcił ją.
Nóż wpadł w błoto.
Mężczyzna ponownie rzucił się na niego.
Walczyli przez kilka sekund, które zdawały się godzinami.
Ciężkie oddechy.
Uderzenia.
Ziemia.
Dopóki w oddali nie rozległ się dźwięk syreny.
Ktoś wezwał policję.
Może sąsiada.
Może to był instynkt Alexandru, bo pospiesznie wyszedł.
Napastnicy zawahali się.
Potem uciekli.
Zniknęli w ciemności, pozostawiając po sobie jedynie ciszę przerywaną płaczem dzieci.
Alexandru upadł na kolana.
Simona rzuciła mu się w ramiona.
— Nie zostawiaj nas… — powiedział przez łzy.
Przytulił ją mocno.
— Nigdzie cię nie zostawię.
Nigdy.
Kilka godzin później policja odjechała.
Ciało kobiety zostało uniesione.
A Alexandru siedział w wielkiej sali rezydencji, a obok niego dziewczyny.
Papiery leżały rozłożone na stole.
Zaczął czytać.
Wiersz po wierszu.
Jego oddech ustał.
Kobieta nie była mu obca.
Była… ich gospodynią, lata temu.
Nagle zniknęła po śmierci Eleny.
A dziewczyny…
Alexandru poczuł, jak odcinają mu nogi.
Należały do niego.
Badania, listy, wszystko było na miejscu.
Elena nie mogła mieć dzieci.
Ale chciała mieć rodzinę.
Więc się zgodziła.
A ta kobieta donosiła ciążę.
W ciszy.
W cieniu.
Potem zniknęła… z dziećmi.
Aby je chronić.
Przed kim?
Następna strona przyniosła mu odpowiedź.
„Jeśli to czytasz, to znaczy, że wciąż mnie szukają. Nie chcą dzieci, bo są twoje… ale ze względu na to, co mogą od ciebie dostać”.
Alexandru zacisnął kartkę w pięści.
Wszystko zaczynało się układać.
Atak.
Cena za ich głowy.
Nie chodziło o dzieci.
To był szantaż.
Spojrzał na Simonę i Ioanę.
Wreszcie spały, obok siebie, na kanapie.
Boso.
Zmęczone.
Ale bezpieczne.
Powoli podszedł do nich i przykrył je kocem.
Jego oczy napełniły się łzami.
Nie wiedział, że ma dzieci.
Ale teraz wiedział jedno.
Nigdy więcej ich nie straci.
Poranek nadszedł spokojnie.
Po raz pierwszy od dawna rezydencja nie wydawała się już pusta.
Słychać było ciche kroki.
Cichy oddech.
Życie.
Alexandru wyjrzał przez okno.
Mgła się podnosiła.
Słońce powoli wschodziło.
A wraz z nim prosta prawda:
Wszystko, co stracił… wróciło.
Ale tym razem nie pozwoli nikomu zniszczyć swojej rodziny.