Alexandru szedł za nią, nic nie mówiąc.
Kroki Andrei odbijały się echem od zimnego marmuru sali. Ciężko oddychała. Zaciskała dłonie, jakby próbowała powstrzymać drżenie.
Kiedy dotarli do starej biblioteki na końcu willi, nagle odwróciła się do niego.
— Nie mamy dużo czasu.
Reklamy
Alexandru spojrzał na nią zimno.
— Masz dokładnie dziesięć sekund, żeby mi wyjaśnić, w co grasz.
Andreea przygryzła wargę. Potem wyjęła z kieszeni fartucha pożółkłą kopertę.
— Moja matka pracowała tu przede mną.
On pozostał nieruchomy.
— Wiem.
— Nie. Nic nie wiesz.
Drżącą ręką podała mu kopertę.
Alexandru powoli ją otworzył. W środku znajdowała się stara fotografia. Młoda kobieta trzymała na rękach małe dziecko. Obok niej stał ojciec Alexandru.
A na odwrocie zdjęcia napisała długopisem:
„Dla naszego chłopca. Pewnego dnia pozna prawdę”.
Po raz pierwszy od wielu lat twarz Alexandru się zmieniła.
— Skąd to masz?
— Moja mama dała mi to przed śmiercią.
Cisza między nimi stała się przytłaczająca.
Z salonu dobiegała cicha muzyka, brzęk szklanek i udawany śmiech.
Andreea wzięła głęboki oddech.
— Nie jestem zwykłym pracownikiem.
Alexandru spojrzał na nią.
— Co masz na myśli?
— Jesteśmy braćmi.
Słowa spadły na nich jak eksplozja.
Alexandru cofnął się o krok.
— Uważaj, co mówisz.
— Myślisz, że zmyśliłbym coś takiego? Moja matka miała romans z twoim ojcem prawie trzydzieści lat temu. Kiedy zaszła w ciążę, twoja rodzina zapłaciła jej za zniknięcie. Dali jej małe mieszkanie na obrzeżach Bukaresztu i wystarczająco dużo pieniędzy, żeby mogła milczeć. Ale tak naprawdę nigdy nie milczała.
Alexandru ściskał zdjęcie tak mocno, że aż zbielały mu palce.
— Mój ojciec nie żyje.
— I umarł, nie mówiąc ci prawdy.
Andreea miała teraz łzy w oczach.
— Moja matka zabroniła mi tu przychodzić. Ale kiedy zachorowała, powiedziała mi wszystko. Powiedziała, że rodzina Rădulescu jest zdolna do wszystkiego, żeby zachować czysty wizerunek.
Alexandru milczał przez kilka sekund.
Potem zapytał cicho:
— Dlaczego mówisz mi to teraz?
Andreea z trudem przełknęła ślinę.
— Bo te zaręczyny to pułapka.
Zamarł.
— Rodzina Marinescu nie chce sojuszu. Chcą cię wykluczyć z gry. Twoja matka wie. Diana wie. Wszyscy wiedzą, oprócz ciebie.
Alexandru zaśmiał się krótko.
Ale to nie był normalny śmiech. To był śmiech człowieka, który zaczynał łączyć rzeczy, których nie chciał widzieć.
— A skąd się dowiedziałeś?
— Słyszałem ich. Dwie noce temu. W wielkim biurze. Chcą cię oskarżyć o oszustwo i zostawić wszystko na nazwisko twojego wuja. Po ślubie miałeś zniknąć.
W tym momencie drzwi biblioteki nagle się otworzyły.
W drzwiach stała matka Alexandru.
Blada.
Z zagubionym spojrzeniem.
— Kto ci powiedział? — zapytała cicho.
Andreea natychmiast zrozumiała.
Kobieta wiedziała wszystko.
Alexandu zwrócił się do matki z gniewem, jakiego nikt wcześniej nie widział.
— Czy to prawda?
Kobieta na chwilę zamknęła oczy.
I wtedy wszystko się zawaliło.
— Twój ojciec miał wiele grzechów, Alexandru… Ale naprawdę ją kochał.
Andreea zaczęła cicho płakać.
Matka Alexandru powoli podeszła do niej.
— Chciałam was obie chronić.
— Pozwoliłaś mi żyć jak służąca w domu mojej rodziny! — wybuchnęła Andreea.
Kobieta nie odpowiedziała.
Z salonu dobiegały kroki i podniecone głosy. Ktoś ich szukał.
Alexandru otarł twarz dłonią i po raz pierwszy od wielu lat wyglądał na zmęczonego.
Bardzo zmęczonego.
Zdjął zdjęcie i długo na nie patrzył.
Potem spojrzał na Andreeę.
I coś w jego spojrzeniu się zmieniło.
Nie był już zimny.
Nie był już mężczyzną, który wszystko kontrolował.
Był po prostu człowiekiem, który zrozumiał, że całe jego życie zbudowane było na kłamstwach.
Kilka minut później Alexandru wrócił do salonu.
Wszyscy zamilkli na jego widok.
Diana wciąż się uśmiechała, nie wiedząc, co się stanie.
Alexandru uniósł kieliszek.
— Mam ogłoszenie.
Wszyscy goście zamilkli.
— To zaręczyny się nie odbędą.
Diana zbladła.
Jej matka natychmiast wstała.
— Alexandru, zastanów się dobrze, co robisz!
Ale nie przestał.
— I jeszcze jedno… od dziś Andreea nie jest już tu zatrudniona.
Zatrzymał się na chwilę.
— To moja siostra.
W salonie panował totalny chaos.
Niektórzy upuścili okulary. Inni szeptali ze strachu. Diana krzyczała, że to wszystko kłamstwo.
Ale Alexandru po raz pierwszy w życiu wydawał się spokojny.
Podszedł do Andree i zarzucił jej płaszcz na ramiona.
— Wracaj do domu.
Spojrzała na niego ze zdumieniem.
— Do domu?
Alexandru powoli skinął głową.
— Tak. Tym razem… całą rodziną.