Andriej uniósł brwi i uśmiechnął się ironicznie.
„Czego więc chcesz?”
Elena patrzyła na niego przez kilka sekund, nic nie mówiąc. W pokoju słychać było jedynie deszcz uderzający o szyby i cichy szum klimatyzatora.
Potem wzięła długopis, podpisała dokumenty i cicho popchnęła je w stronę prawnika.
Reklamy
Wszystko skończone.
A przynajmniej tak myślał Andriej.
Bianca schowała telefon do torebki i wstała pierwsza.
„Wreszcie. Możemy pozbyć się tego dramatu”.
Andriej poprawił mankiet koszuli i zwrócił się do Eleny z tym wyższością, która drażniła ją od lat.
„Szczerze mówiąc, powinnaś mi podziękować. Beze mnie siedziałabyś przy tych restauracyjnych stolikach całe życie”.
Elena nie odpowiedziała.
I to właśnie denerwowało go najbardziej.
To, że nie płakała.
Nie modliła się za niego.
Nie robiła zamieszania.
Po prostu siedziała spokojnie.
W tym momencie mężczyzna z tyłu sali powoli wstał.
Jego eleganckie buty głośno zastukały o wypolerowaną podłogę.
Andriej odwrócił się zirytowany.
„Przepraszam, spotkanie się skończyło”.
Mężczyzna spokojnie zapiął marynarkę.
„Dla pana, tak”.
Jego głos był poważny i stanowczy.
Prawnik siedzący obok stołu natychmiast zbladł.
„Panie Radu…”
Bianca zamrugała zmieszana.
Andriej zamarł.
Każdy ważny człowiek w Rumunii znał to nazwisko.
Victor Radu.
Jeden z najbogatszych ludzi w kraju.
Człowiek, który był właścicielem hoteli, biurowców i połowy ziemi w północnym Bukareszcie.
Andriej z trudem przełknął ślinę.
„P-panie Radu… Nie wiedziałam, że pan tu jest”.
Wiktor spojrzał na niego chłodno.
„Oczywiście, że pan nie wiedział. Nigdy nie zauważył pan, co jest ważne”.
Elena powoli wstała i podniosła torbę.
Andriej spojrzał na nią i na Wiktora, próbując zrozumieć.
„Chwileczkę… znacie się?”
Wiktor zrobił krok w stronę Eleny i delikatnie położył jej dłoń na ramieniu.
„To moja córka”.
W pokoju zapadła ciężka cisza.
Bianca upuściła telefon.
Andriej zaśmiał się krótko, wymuszonym śmiechem.
„To żart…”
„Nie” – odpowiedział Wiktor. „Ale twoje luksusowe życie mogłoby takie być”.
Andriej zaczął się pocić.
Mój umysł pędził.
Przypomniał sobie wszystkie razy, kiedy upokarzał Elenę. Wszystkie wieczory, kiedy mówił jej, że jest nic nie warta. Ile razy wypominał jej, że nie pochodzi z „ważnej” rodziny.
Nie wiedział, że Elena ukrywała prawdę.
Nie dlatego, że się wstydziła.
Ale dlatego, że chciała być kochana za to, kim była, a nie za pieniądze ojca.
Victor wyjął cienką teczkę i położył ją na stole.
„Pańska firma ma niespłacone pożyczki na prawie 8 milionów lei”.
Wyraz twarzy Andrieja natychmiast się zmienił.
„Skąd… skąd pan to wie?”
„Bo główny bank jest mój”.
Bianca cofnęła się o krok.
Victor kontynuował spokojnie:
„Budynek, w którym ma pan biuro, jest mój. Inwestorów, których spodziewa się pan w przyszłym miesiącu? Wszystkich moich wspólników”.
Andriej poczuł, że grunt usuwa mu się spod nóg.
„Panie Radu, myślę, że możemy porozmawiać…”
„Nie mamy już o czym rozmawiać”.
Victor spojrzał mu prosto w oczy.
„Pomyliłeś dobroć mojej córki ze słabością”.
Elena westchnęła cicho.
Po raz pierwszy od dawna wydawała się odczuwać ulgę.
Andriej podszedł do niej z rozpaczą.
„Eleno… Nie wiedziałem…”
Przerwała mu, delikatnie unosząc rękę.
„Dokładnie. Nic o mnie nie wiedziałeś”.
Bianca próbowała coś powiedzieć, ale Wiktor spojrzał na nią tak zimno, że kobieta natychmiast zamilkła.
Telefon Andrieja zaczął dzwonić.
Potem kolejny.
I kolejny.
Wiadomości.
E-maile.
Powiadomienia.
Jego twarz zbladła.
Inwestorzy wycofywali się.
Akcje spółki spadały.
Kontrakty były anulowane jeden po drugim.
W niecałe dziesięć minut całe jego imperium zaczęło się walić.
Andriej spojrzał rozpaczliwie na Elenę.
„Proszę… możemy to naprawić”.
Elena spojrzała na niego spokojnie.
Ale tym razem w jej oczach nie było już bólu.
Tylko cisza.
„Nie, Andriej. Niektóre rzeczy, kiedy się psują, pozostają zepsute”.
Wiktor otworzył drzwi córce.
Elena pierwsza wyszła z pokoju.
Deszcz przestał padać.
Ciepłe światło zachodzącego słońca zaczynało pojawiać się nad Bukaresztem.
Po raz pierwszy od dwóch lat poczuła, że znów może oddychać.
Nie dlatego, że miała pieniądze.
Nie dlatego, że jej ojciec był potężny.
Ale dlatego, że w końcu zrozumiała coś prostego:
Ludzie, którzy naprawdę cię kochają, nigdy nie sprawiają, że czujesz się mały.