W szpitalu policji udało się dość szybko ustalić tożsamość kobiety znalezionej w rowie.
Nazywała się Ana Marinescu.
Herpetolog. Badaczka specjalizująca się w gadach, zatrudniona w ośrodku badawczym niedaleko Ploeszti, często zajmująca się transportem próbek do laboratorium.
Na początku wydawało się, że to tylko nieszczęśliwy wypadek na drodze drugorzędnej.
Jednak kilka godzin później sytuacja nabrała innego wymiaru.
Dwa dni przed incydentem Ana złożyła oficjalną skargę na swojego byłego partnera, Victora Damiana. Oskarżyła go o wywieranie presji na pracownice i próby zastraszania ich po odkryciu nieprawidłowości w ważnych dokumentach finansowych.
Problem polegał na tym, że skarga zniknęła z systemu tego samego dnia.
Mihai, który pozostał w szpitalu, aby złożyć zeznania, zaczął odczuwać, że sytuacja wcale nie jest prosta.
A zwłaszcza po nocnym epizodzie, kiedy Ana nagle się obudziła, panikując i krzycząc:
— Nie gaś światła!
Kilka minut później lekarz powiedział Mihaiowi, że pacjentka prosiła, żebym widziała tylko jego.
Weszła do pokoju cichym krokiem.
Ana była wyraźnie wyczerpana. Jej ręce były przywiązane do kroplówek, a twarz zdradzała godziny zimna i szoku.
Ale jej oczy były teraz jasne.
— Wypchnął mnie z samochodu — powiedziała wprost. — Myślał, że nie żyję.
Mihai pozostał nieruchomy, nasłuchując.
— Gady pochodziły z mojego transportu. Kiedy zjechaliśmy z drogi, pudła się rozbiły i wypadły.
Fragment rzeczywistości zaczął się wiązać.
Mokra droga.
Uderzenie.
Połamane pudła.
Zwierzęta zagubione w ciemności.
Ana wzięła głęboki oddech.
— Gdyby w systemie ogrzewania w urządzeniu zabrakło baterii… nie dożylibyśmy do rana.
Mihai spojrzał w okno, przez które deszcz płynął cienkimi strużkami.
— Więc to cię utrzymało przy życiu.
Ana uśmiechnęła się ledwo widocznym uśmiechem.
— Ludzie myślą, że gady są zimne i niebezpieczne.
Zatrzymała się na chwilę.
— Ale czasami ich techniczne ciepło to jedyna rzecz, która dzieli cię od śmierci.
Następnego ranka Victor Damian został zatrzymany podczas próby opuszczenia kraju.
Ale to nie aresztowanie pozostało w pamięci wszystkich.
Ale historia kobiety znalezionej w rowie, w zimnie i deszczu, uwięzionej między życiem a zaginięciem, uratowanej przez ciąg zdarzeń, który wydawał się niemal niemożliwy.
A dla Mihaia ten obraz nigdy nie zniknął.
Latarka migocząca w ciemności.
Nieruchome ciało w mokrej trawie.
I dziwna cisza rozbitych pudeł, wokół których życie wciąż istniało, nie wiedząc jeszcze, czy zwycięży, czy przegra.