- Ona żyje.
Głos lekarza był ledwo słyszalny.
Wszyscy wokół zamarli.
Kobieta miała puls.
Słaby.
Nieregularny.
Ale on żył.
Mihai instynktownie zrobił krok do przodu.
Na twarzy kobiety widniały zadrapania, włosy miała pełne błota, a niebieskawe usta drżały niemal niezauważalnie.
– Jak to możliwe? – mruknął jeden z policjantów. — Mając na sobie tyle węży…
Lekarz mocniej zaciągnął rękawiczki i poświecił latarką na szyję kobiety.
„On nie ma ukąszeń”.
„Niemożliwe” – powiedział ratownik. – Było ich tam dziesiątki.
W trakcie rozmowy jeden z ratowników podniósł mokry koc z ciała kobiety i wydał z siebie krótki dźwięk zaskoczenia.
Wokół jej brzucha, pod brudnym płaszczem, owinięty był cienki pasek rozgrzanego materiału używanego przez biologów pracujących z gadami.
Mihai podszedł bliżej.
„Co to znaczy?”
Lekarz podniósł wzrok.
„Węże jej nie atakowały”. Zebrali się w upale.
Wszyscy milczeli przez kilka sekund.
Obraz stawał się jeszcze dziwniejszy.
Kobieta godzinami leżała w zimnym rowie, a gady skuliły się wokół jej ciała, podczas gdy pas nadal wydzielał słabe ciepło.
Jakby ją chronili.
Starszy policjant odruchowo się przeżegnał.
- Nie daj Boże…
Kobieta jęknęła cicho.
Natychmiast podszedł lekarz.
– Czy mnie słyszysz? jak masz na imię?
Jej usta poruszały się z trudem.
- Ana…
- Ana, kto ci to zrobił?
Oczy kobiety otworzyły się na chwilę.
Przerażony.
Zaginiony.
Potem szepnął coś tak cicho, że zrozumiał go tylko Mihai, który był najbliżej.
„Nie pozwól mu… znaleźć mnie”.
Zimny dreszcz przebiegł mu po plecach.
W tej samej chwili jeden z policjantów krzyknął z pobocza:
- Szefie! Mamy tu ślady hamulców!
Wszyscy wrócili.
Na mokrym asfalcie wyraźnie widać było świeże ślady i połamane kawałki latarni morskiej.
To nie był zwykły wypadek.
Lekarz natychmiast poprosił o umieszczenie jej w karetce.
Kiedy ratownicy ją podnosili, Ana nagle chwyciła Mihaia za rękę.
Jego palce były zimne jak lód.
„Myśli, że nie żyję…”
Potem znowu stracił przytomność.
W szpitalu policja ustaliła, kto to był.
Ana Marinescu.
Herpetolog.
Pracował w ośrodku badań nad gadami niedaleko Ploeszti.
Jeszcze tego samego wieczoru wyszło na jaw coś jeszcze bardziej niepokojącego.
Dwa dni wcześniej kobieta złożyła skargę na swojego byłego partnera, wpływowego biznesmena Wiktora Damiana. Oskarżyła go o pranie pieniędzy za pośrednictwem fałszywych fundacji i grożenie kilku badaczom, którzy odmówili fałszowania dokumentów.
Kilka godzin później skarga w tajemniczy sposób zniknęła z systemu.
Mihai, który pozostał w szpitalu w celu złożenia zeznań, czuł, że coś jest nie tak.
Zwłaszcza, gdy Ana obudziła się w środku nocy z krzykiem:
- Nie gaś światła!
Lekarz znalazł go na korytarzu kilka minut później.
- On chce tylko z tobą porozmawiać.
Mihai powoli wszedł do salonu.
Ana wydawała się skończona.
W ramionach miał napary, a policzki miał zapadnięte ze zmęczenia.
Ale jego oczy były teraz czyste.
„Wypchnął mnie z samochodu” – powiedział bez ogródek. „Myślał, że uderzyłem się w głowę i zginąłem w rowie”.
Mihai milczał.
„Węże…” kontynuowała słabym głosem, „były moje”. Transportowałem je do laboratorium.
Wtedy zrozumiał.
Uszkodzone pudełka.
Gady wypuszczone.
I nieprzytomna kobieta na zimnie.
Ana zamknęła na chwilę oczy.
„Gdyby nie stłoczyli się wokół mnie… prawdopodobnie zamarzłbym na śmierć, zanim mnie znalazłeś”.
Mihai spojrzał na okno salonu.
Deszcz bębnił delikatnie o szybę.
„Więc węże utrzymały cię przy życiu”.
Na ustach kobiety pojawił się słaby, niemal nierealny uśmiech.
— Przez całe życie ludzie mówili mi, że to istoty bezduszne.
Następnego ranka Wiktor Damian został aresztowany podczas próby opuszczenia kraju.
A wiadomością, która najbardziej zszokowała, nie była próba morderstwa.
Ale niesamowita historia o kobiecie znalezionej w rowie, pokrytej wężami, które – nikt nie wiedział jak – utrzymały jej ciało w wystarczającej temperaturze, aby przeżyć do czasu przybycia ratowników.