Następnie pani Teresa wylała całą wodę na ramiona i klatkę piersiową Cecylii.
Zimna woda przykleiła jej sukienkę do brzucha.
Dziewczynka nagle zaatakowała.
Nikt nic nie powiedział.
Pani Teresa eleganckim gestem postawiła karafkę na stole.
„Myślę, że czas, żebyś już poszła, Cecilio. Odkąd przyjechałaś, robisz awanturę.”
Cecilia spojrzała na nią.
Potem spojrzał na Vlada – nieruchomego, bezużytecznego, tchórzliwego.
I krótko się zaśmiał.
To nie był śmiech ze szczęścia.
To był śmiech kobiety, która właśnie otrzymała ostatni dowód, jakiego potrzebowała.
Poszedł do łazienki na dole i zamknął drzwi.
Siedząc na brzegu wanny, mokra i w siódmym miesiącu ciąży, Cecilia zadzwoniła do swojej najlepszej przyjaciółki.
— Oblał mnie wodą… na oczach wszystkich.
Zapadła cisza.
„Zadzwonię do Radu” – powiedziała jej przyjaciółka.
— Nie. Proszę, nie.
„Tak, Cecilio. Zadzwonię do twojego brata.”
Dziewiętnaście minut później przed willą rodziny Rusu zatrzymał się czarny samochód.
Radu Albu przyszedł ubrany w czarny płaszcz, ze spokojnym i groźnym wyrazem twarzy, tym rodzajem spokoju, jaki mają ludzie, którzy nie muszą podnosić głosu, by uciszyć zgromadzonych.
Pani Teresa otworzyła drzwi, spodziewając się pretekstu.
Ale na progu stał brat Cecylii, milioner.
I nic – ani jej imię, ani biżuteria, ani trzydzieści pięć lat, podczas których rządziła tym domem niczym królowa – nie przygotowało jej na to, co powiedział Radu, gdy wszedł.
Gdzie jest moja siostra?
Nikt nie odpowiedział mu od razu.
Pani Teresa wyprostowała ramiona i uśmiechnęła się zimno.
— Myślę, że trochę przesadzasz —
„Gdzie jest moja siostra?” powtórzył Radu.
Nie podnosił głosu.
Ale w salonie panowała kompletna cisza.
Vlad w końcu zrobił krok naprzód.
— Radu, posłuchaj…
Radu odwrócił się do niego tak powoli, że Vlad zatrzymał się w pół zdania.
“Dziś nie będziesz zabierał głosu jako pierwszy.”
Następnie zdjął rękawiczki i spokojnie położył je na stole.
Jego wzrok powędrował ku Ioanie, ku wciąż mokrej karafce i ku sukience Cecilii, z której krople spadły na podłogę.
Zrozumiał wszystko bez żadnych wyjaśnień.
Don Enrique, teść Cecilii, jako pierwszy spojrzał w dół.
Ale pani Teresa nadal próbowała zachować kontrolę.
— Cecilia jest w tym czasie bardzo wrażliwa i—
Radu zaśmiał się krótko.
Bez humoru.
“Wrażliwy?”
Powoli podszedł do stołu.
— Moja siostra przyszła do tego domu w siódmym miesiącu ciąży i kazano jej jeść w kuchni jak służącej.
Nikt nie odważył się mu zaprzeczyć.
— A ty pozwoliłeś kochanki jej męża zająć jej miejsce przy stole.
Ioana natychmiast zbladła.
– Ja nie-
— Zamknij się.
To wszystko.
I kobieta natychmiast ucichła.
Radu spojrzał wtedy prosto na Vlada.
—Czy wiesz, że?
Vlad przeczesał włosy dłonią.
— Sprawy są skomplikowane.
Radu zrobił krok w jego stronę.
— Nie. Wszystko jest bardzo proste.
Jego głos stał się jeszcze spokojniejszy.
Bardziej niebezpieczne.
— Twoja żona została upokorzona przed całą rodziną, kiedy nosiła w sobie twoje dziecko.
Vlad próbował coś powiedzieć, ale Cecilia wyszła z łazienki.
Jego włosy były nadal mokre.
Sukienka przylega ściśle do ciała.
Ale jej twarz uległa całkowitej zmianie.
Nie była już kobietą, która starała się zadowolić wszystkich.
Radu natychmiast do niej podszedł.
— Wszystko w porządku?
To wszystko.
Nie „co się stało”.
Nie jestem pewien, czy dobrze zrozumiałeś.
Nie „może przesadzili”.
Po prostu: „Czy wszystko w porządku?”
I właśnie wtedy Cecilia po raz pierwszy tego wieczoru zaczęła płakać.
Powolny.
Żadnego hałasu.
Radu przytulił ją ostrożnie, zwracając uwagę na jej brzuch.
I Vlad zrobił krok w ich stronę.
– Ten…
Natychmiast się cofnęła.
Ten mały gest zrobił na nim większe wrażenie niż cokolwiek innego.
Pani Teresa spróbowała ponownie:
„Nie ma potrzeby dramatyzowania. Jesteśmy rodziną”.
Radu obrócił głowę w jej stronę.
— Nie. Rodzina nie robi czegoś takiego kobiecie w ciąży.
Kobieta skrzyżowała ramiona.
— Cecilia była zawsze zbyt wrażliwa dla naszej rodziny.
Wtedy Radu po raz pierwszy się uśmiechnął.
Ale ten uśmiech sprawił, że Teresa zbladła.
— Masz rację.
Rozejrzał się po luksusowym salonie.
Żyrandole.
Porcelana.
Drogie meble.
Potem powiedział cicho:
— Dlatego jutro rano twoja firma straci kontrakt.
Cisza.
Wypełnić.
Vlad nagle podniósł głowę.
– Ten?
Radu wyjął telefon.
— Grupa Albu jest właścicielem 42% inwestycji logistycznej, na którą twój bank czekał przez sześć miesięcy.
Twarz Dona Enrique’a zbladła.
Lady Teresa szepnęła:
“Nie odważyłbyś się…”
Radu uniósł brwi.
— Olałeś wodą moją ciężarną siostrę, żeby zrobić miejsce pani twojego syna przy stole.
Schował telefon z powrotem do kieszeni.
— Tak, śmiem.
Wydawało się, że Vlad nie mógł już normalnie oddychać.
— Radu, proszę…
“Nie musisz się do mnie modlić.”
Wszyscy spojrzeli na Cecilię.
Teraz stała prosto.
Z rękami na brzuchu.
I po raz pierwszy od lat nikt w tym pokoju nie patrzył na nią z góry.
Ioana powoli podniosła torbę.
“Myślę, że powinnam iść…”
„Tak” – powiedziała spokojnie Cecilia. „To byłoby dobre”.
Bez krzyków.
Żadnego skandalu.
Po prostu powiedziana prawda.
Ioanie prawie zabrakło.
Pani Teresa podeszła do Cecylii.
„Posłuchaj mnie uważnie. Każdy argument ma swoje granice. Nie niszcz tej rodziny dla chwili dumy”.
Cecilia patrzyła na nią przez długi czas.
Następnie otarł wodę z policzka.
„Ta rodzina już była rozbita. Po prostu przestałem udawać, że nie widzę”.
Vlad zaczął płakać.
Wreszcie.
Ale było już za późno.
Radu zdjął płaszcz Cecilii z wieszaka i ostrożnie położył go jej na ramionach.
— Chodźmy do domu.
Cecilia spojrzała raz jeszcze na długi stół, przy którym przez lata starała się o przyjęcie.
Potem spojrzał na małą dziewczynkę w swoim brzuchu i smutno się uśmiechnął.
— Tak. W domu.
I po raz pierwszy od bardzo dawna słowo to nie oznaczało już domu Vlada.