Pusto.
Tak pusto, że echo ich kroków wydawało się zbyt głośne jak na tę małą przestrzeń.
Nie było stołu, krzeseł ani dywanu. Tylko zimna podłoga i brudne ściany. W kącie, na podłodze, leżał cienki koc.
„Mamo…?” zawołała cicho Maria.
Z pokoju dobiegł cichy dźwięk.
Radu wszedł pierwszy. Kobieta leżała na podłodze, oparta o ścianę. Chuda, z zapadniętymi policzkami, z ledwo otwartymi oczami. Ledwo oddychała.
Na chwilę czas się zatrzymał.
Radu widział w życiu wiele. Bicie, krew, zdrady. Ale coś takiego… nie.
„Kto to zrobił?” zapytał, tym razem nie kryjąc gniewu.
Kobieta próbowała przemówić, ale głos jej się załamał.
Maria usiadła obok niej i wzięła ją za rękę.
„Przyszło troje…”, wyszeptała kobieta. „Mówili, że mamy długi… ale to nieprawda… Mówili, że to rozkaz… od… ważnych ludzi…”
Radu zamknął na chwilę oczy.
Dokładnie wiedział, co to znaczy.
Ktoś z jego sieci zarabiał na własną rękę brudne pieniądze. Wykorzystywali jego nazwisko, żeby straszyć niewinnych ludzi.
Duży błąd.
Bardzo duży.
Wyjął telefon i wybrał numer.
„Chodźcie. Zawołajcie wszystkich. Wszystkich, którzy pracowali w tej branży w ciągu ostatnich kilku miesięcy”.
Głos po drugiej stronie natychmiast spoważniał.
„Coś się stało, szefie?”
Radu spojrzał na Marię. Na kobietę na podłodze. Na ten dom, który już nie był domem.
„Tak. Stało się”.
Rozłączył się.
Potem zwrócił się do Marii.
„Niczego już nie sprzedajesz, rozumiesz?”
Dziewczynka skinęła głową, nie do końca rozumiejąc.
W niecałą godzinę ulica zapełniła się samochodami. Cisi, poważni ludzie wysiedli i weszli do domu.
Radu stanął pośrodku.
„Kto tam?” zapytał.
Nikt się nie odezwał.
Zrobił krok naprzód.
„Pytam tylko raz”.
Mężczyzna z tyłu ustąpił pierwszy.
„Nie… to nie miało tak być… po prostu… po prostu myśleliśmy…”
Nie zdążył dokończyć.
Radu złapał go za kołnierz i rzucił nim o ścianę.
„Naśmiewałeś się z ludzi, którzy nic nie mieli”.
Zupełna cisza.
„Okradłeś dziecko”.
Nie podniósł głosu. Było gorzej – był spokojny.
„Od dziś nikt nie kiwnie palcem bez mojej wiedzy”.
Pomachał.
„Wróć”.
Tego samego wieczoru dom zaczął się zmieniać.
Przyszedł lekarz. Potem jedzenie. Potem meble. Znów włączono prąd. W ciągu kilku godzin miejsce przestało przypominać ruinę.
Maria usiadła na nowym krześle, mając przed sobą talerz ciepłego jedzenia. Nie spieszyła się. Jadła powoli, jakby bała się, że zniknie.
Radu wyszedł na zewnątrz.
Deszcz ustał.
Podszedł jeden z jego ludzi.
„Co teraz zrobimy?”
Radu spojrzał na ulicę.
„Naprawimy to”.
„A ci winni?”
Radu odpowiedział bez mrugnięcia okiem:
„Już dla mnie nie pracują”.
Następnego ranka Maria obudziła się w prawdziwym łóżku.
Jej matka była wciąż słaba, ale żyła. Z kroplówką obok i oczami, po raz pierwszy w życiu, spokojnymi.
Na stole, przy oknie, stał różowy rower.
Wyczyszczony. Naprawiony. Jak nowy.
Maria się uśmiechnęła.
I po raz pierwszy od dawna dom nie wydawał się pusty.
Poczułam się… jak w domu.